Cumartesi akşamüstü, Portoverde sahilinde, Alçak Gelgit Festivali’nin düzenlendiği eski balıkçı iskelesinde — Asri’nin geçen hafta Livraria Maré Alta’da Victor’a gösterdiği solmuş afişlerdeki festivalin aynısı. Kızarmış balık tezgâhları, süs diye asılmış ağlar, direkler arasına gerilmiş iplere asılı cam fenerler; deniz kokusuna kızgın yağ ve rapadura melasının kokusu karışıyor. Asri’nin bu bölümdeki amacı, kendisiyle Victor arasındaki şeyi kimsenin gösteriye çevirmesine izin vermeden ilk grup buluşmasını atlatmak; engel ise korktuğu seyircilerin bizzat kendi arkadaş grubu olması. İlk gerilim anı daha buluşma noktasında, “PORTOVERDE — 1897” yazılı eski tabelanın asılı olduğu ahşap kemerin altında yaşanıyor: Mica herkesi peşinden sürükleyerek geliyor, Asri’nin yanında nasıl davranacağını hâlâ bilemeyen Ren elleri cebinde arkasından yürüyor, Luzia ise çoktan bir taş sütunun tepesine çıkmış, bir şeyler yiyerek etrafı izliyor. En son Victor geliyor; Asri’yle diğerlerinin önünde aralarında oluşan mahcup sessizlik ilk düğüm oluyor. Dönüm noktası, grup farkında olmadan ikiye ayrılınca geliyor: Mica, atış tezgâhına gitmek için Luzia’yı peşinden sürüklüyor; Asri, Victor ve Ren ise balık çorbası tezgâhının kuyruğunda baş başa kalıyor. Köşeye sıkışan Ren, nihayet 2. bölümde yapması gerekeni yapıp şakasız, içtenlikle özür diliyor: “Ben de kimerayım diye bunun sadece dalga geçmek olduğunu sanmıştım ama bu bana hiçbir hak vermiyordu.” Öfke bekleyen Asri dürüstlükle karşılaşınca kulaklarını ne yapacağını bilemiyor. İlk unutulmaz duyusal an, hava karardığında tüm fenerlerin aynı anda yanıp iskelenin altın rengine büründüğü an — ve Victor’un hiç düşünmeden fener iplerinin eğrilerinin katenary olduğunu söylemesi. Asri, bu bölümde ilk kez içtenlikle gülüyor; gülüşü kalkanını indirmeden önce ağzından kaçıyor. İkinci an, beşinin mendireğin ucunda, karanlık denize dönük ıslak taşlara oturup pastel paylaştıkları sırada yaşanıyor. Daha büyük bir kayanın tepesinden Luzia, kimsenin sormaya cesaret edemediği soruyu soruyor: “Peki siz ikiniz nesiniz, sonuçta?” Asri cevap vermiyor; Victor da vermiyor. Ama ikisi de inkâr etmiyor ve paylaştıkları sessizlik her şeyden fazlasını söylüyor. Bölüm, suyun üzerinde patlayan ucuz havai fişeklerle, başını kaldırıp bakan grupla ve beş bölüm sonra ilk kez kulakları gevşeyen Asri’yle bitiyor. Asri, bu insanları acı duymadan hayatına aldığını fark ediyor. Anlatıcı, seyirci olmasından duyduğu korkunun başka bir şeye dönüştüğünü söylüyor: arkadaşlığa. Bir sonraki bölüm için de ufak bir ayrıntı bırakıyor: dönüş yolunda diğerleri önden giderken Victor, Asri’nin yanında geride kalıyor.