İçeriğe geç

Sınırlı süre için 10 hoş geldin kredisi

Katıldığında senin olurlar. 7 gün içinde kullan.

Ücretsiz katıl
/

Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku

Bu seri sağdan sola okunur — her sayfaya sağ üstteki panelden başla.
Yağmurla ıslanmış, boş bir köşede ışıkları yanan 24 saat açık bir marketin gece genel planı; rüzgâr kuru yaprakları ve üzerinde yazı olmayan kâğıt parçalarını sürgülü cam kapılara savururken, içeride iki görevli belli belirsiz görünür.
Kaito, dükkânın cam kapılarının dışında birikmiş yapraklara ve çöplere kaşlarını çatarak bakıyor; kasada Rin, başını kaldırmadan telefonuna bakıyor.
Üç panelde Kaito, kaldırımın her sabah tertemiz olduğunu fark ediyor; huzursuzlanırken Rin onu kayda alıyor.
/
/ 3
Yağmurla ıslanmış, boş bir köşede ışıkları yanan 24 saat açık bir marketin gece genel planı; rüzgâr kuru yaprakları ve üzerinde yazı olmayan kâğıt parçalarını sürgülü cam kapılara savururken, içeride iki görevli belli belirsiz görünür.
Kaito, dükkânın cam kapılarının dışında birikmiş yapraklara ve çöplere kaşlarını çatarak bakıyor; kasada Rin, başını kaldırmadan telefonuna bakıyor.
Üç panelde Kaito, kaldırımın her sabah tertemiz olduğunu fark ediyor; huzursuzlanırken Rin onu kayda alıyor.

Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap

Süpürme bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.

Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.

Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.

Saat gece 3. Ölü saatler dükkânında yağmur ve rüzgâr. Pis, sert esen bir gecede ıslak yapraklar ve çöpler sürüklenip sürgülü kapıların önünde birikiyor — Kaito’nun aklını kurcalayan şeyse şu: Her arkasına baktığında yığın, bıraktığından DAHA KÜÇÜK oluyor; oysa rüzgâr hâlâ çöpleri içeri savuruyor ve dışarıda birilerinin temizlik yaptığını bir kez bile görmedi. İkinci sayfada ortaya atılan can alıcı soru şu: Kimsenin sahiplenmediği bir sokağı, kimsenin uyanık olmadığı o bir saatte kim süpürüyor — ve iki yıldır her sabah durduğu o temiz köşeyi kendi mi hak etti, yoksa biri sessizce ona mı verdi? Kaito, önemsiz görünen tek bir meseleye — kaldırımın kimin süpürdüğüne — sessiz bir savaş açıyor ve dışarı çıkıp bakmak yerine bütün vardiya boyunca temizlik yapanı suçüstü yakalamaya çalışıyor; çünkü iki yıldır kendi camının öte tarafına hiç geçmedi. Tekrarlanan sahne şöyle: Camın önüne dönüyor, çöplerin azaldığını görüyor ve aynı donuk ifadeyle mırıldanıyor: “...Daha az.” Gece müdavimleri peş peşe, dümdüz ve doğrulanamaz biçimde birbiriyle çelişen hükümler veriyor: Eşofmanlı müdavim, belediyenin yıllar önce o sokağı süpürmeyi bıraktığını, çöpleri rüzgârın alıp götürdüğünü söylüyor; sarhoş bir beyaz yakalı, çöplerin kendiliğinden toplandığına yemin edip kanıtlamak için bir avuç çöpü etrafa saçıyor; neşeli bir koşucuysa bunun sabahları selam verdiği süpürgeci kadın olduğunu söylüyor ve Kaito’nun onu tanımamasına inanamıyor. Kaito yüzünü cama dayıyor, merkezin santralini arayıp beklemeye alınıyor ve kimseyi yakalayamıyor. Rin, bu nöbeti umursamazca telefonuyla kayda alıyor; gecenin ilerleyen saatlerinde bir anlığına neredeyse içten bir hâle gelip telefonunu indirerek, Kaito’nun dükkândaki her şeyi açıklayabildiğini, bir tek kendi hiç yapmadığı şeyi — üzerinde durduğu temiz zemini — açıklayamadığını söylüyor. Şafak yaklaşırken, takati tükenmiş ve deneyecek yöntemi kalmamış olan Kaito sonunda cama bakmayı bırakıyor, dükkânın kendi itmeli süpürgesini alıyor ve yağmurun son damlaları altında dışarı ÇIKIYOR — tekrarlanan sahne tersine dönüyor; ilk kez camın öte tarafına geçiyor. Orada, yıpranmış bir itmeli süpürge ve küçük el arabasıyla kaldırım boyunca ağır ağır ilerleyen Kiku’yu buluyor: Kapitone montlu, başörtülü, ufak tefek, kambur ve yaşlı bir kadın. Elli yıldır şafağa karşı bu gece sokağının tamamını, Kaito’nun hiç dönüp bakmadığı tarafta çalıştığı için kimseye görünmeden süpürüyor. Viral bir ifşa yok, numara yok. Yıllardır bu dükkânın ışığını bütün gece açık tuttuğunu görmüş ve karanlık bir sokakta yanan bir dükkân varsa, önündeki zemini temiz tutmaya değer diye düşünmüş. Artık sokağın nöbet defterini tutan Kaito, Kiku’nun izlerinin defterde onlarca yıl öncesine dayandığını öğreniyor — nöbet elden ele geçmiş — ve grileşen gün ışığında kaldırımın son bölümünü onunla birlikte süpürüyor. Rin bu gerçek anı kayda alıyor ve ilk kez paylaşmıyor. Her gece hiçbir şey elde etmeyen Kaito, iki yıldır köşesini temiz tutan kişinin yüzünü öğreniyor ve o köşeyi korumayı sürdürüyor. Son sayfa, birinci sayfadaki dükkân açısını düz, gri şafak ışığında yineliyor; değişen tek şey şu: Köşe tertemiz ve Kaito, daha önce hiç geçmediği camın öte yanında, Kiku’nun yanında süpürüyor. Ölü saatlerde geçen bağımsız, donuk mizahlı bir Dead Hours komedisi; nöbet defteri etrafında gelişen dayanışma öyküsünü ilerletiyor ve gelecek bir öykü kolunda yeniden karşımıza çıkacak yeni bir gece emekçisini, şafak öncesi sokak süpürücüsü Kiku’yu tanıtıyor.

Sayfa 1

Simsiyah, yağmurla parlayan bir sokağın karşısından geniş bir genel plan. Dead Hours marketi, bomboş bir köşede ışıkları yanan tek cam kutu gibi parlıyor. Rüzgâr kuru yaprakları ve üzerinde yazı olmayan kâğıt parçalarını beton kaldırım boyunca sürükleyip sürgülü kapıların dışına yığıyor. Camın ardından, küçücük ve uzakta, Kaito kasada duruyor, Rin taburesinde oturuyor. Diyalog yok.

Sayfa 2

Panel 1: İçeride, sürgülü cam kapıların yanında Kaito eliyle kapı çerçevesine tutunmuş, camın dışına yığılmış kuru yapraklara ve üzerinde yazı olmayan kâğıt parçalarına kaşlarını çatmış hâlde bakıyor. Kaito: “Torbalayabildiğimden hızlı savruluyor içeri. Temizlerim.” Panel 2: Rin, kulağında tek kulaklık, elinde telefonla kasa taburesinde oturuyor; başını kaldırmıyor. Rin: “Sabaha kalmaz. Hep öyle olur.” Kaito: “...Nasıl kaybolur?”

Sayfa 3

Panel 1: Kaito kapılardan dönüp Rin’e bakıyor, cama ve ıslak sokağa doğru işaret ediyor. Kaito: “Her sabah şu kaldırım pırıl pırıl oluyor. Her gece yağmur yağıyor. Şu hâline bir bak.” Panel 2: Kaito’nun yakın planı; ifadesiz yüzünün ardında, yorgun gözlerinin çevresinde düşünceleri dönmeye başlıyor. Kaito: “Bir şey temizliyor orayı. Her gece.” Panel 3: Kaito bomboş bir ifadeyle karşıya bakarken Rin umursamazca telefonunu kaldırıp onu çekiyor. Kaito: “Ve iki yıldır kimin yaptığını bir kez bile görmedim.”

iPhone için Inkroost

Ücretsiz çizgi roman oku, Inky ile kendininkini yap.

App Store'da aç