İçeriğe geç

Sınırlı süre için 10 hoş geldin kredisi

Katıldığında senin olurlar. 7 gün içinde kullan.

Ücretsiz katıl
/

Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku

Bu seri sağdan sola okunur — her sayfaya sağ üstteki panelden başla.
Yılın ilk karı boş sokağa düşmeye başlarken, köşedeki ışıkları yanan marketin geniş gece manzarası.
Gece dükkânında Kaito ve Rin yağmurun kara dönüştüğünü fark ediyor; Kaito pencere pervazında içeri bakan küçücük bir kardan adam buluyor.
Karanlık camın ardından içeri bakan tek kardan adamın yakından görünüşü; ardından penceredeki huzursuz Kaito.
/
/ 3
Yılın ilk karı boş sokağa düşmeye başlarken, köşedeki ışıkları yanan marketin geniş gece manzarası.
Gece dükkânında Kaito ve Rin yağmurun kara dönüştüğünü fark ediyor; Kaito pencere pervazında içeri bakan küçücük bir kardan adam buluyor.
Karanlık camın ardından içeri bakan tek kardan adamın yakından görünüşü; ardından penceredeki huzursuz Kaito.

Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap

Kardan Adamlar bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.

Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.

Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.

Saat gece 3. Serinin başından beri ilk kez, ölü saatlerde açık olan dükkânın üstüne yağan yağmur kara dönüşüyor; yılın ilk karı, ıslak ve simsiyah sokağı yumuşacık beyaza bürürken. Rin, kar tanelerinin pencere pervazında biriktiğini fark ediyor. Kaito güney cephesindeki cama gidip taze karın içinde, pencerenin hemen dışında, içeriye — dükkâna doğru — bakan, elle yapılmış küçücük bir kardan adam buluyor. Etrafta kimse yok. İkinci sayfada ortaya atılan can alıcı soru şu: Gece üçte pencere pervazına kardan adam yapan kim ve neden içeri bakıyor? Hep kendisinin sandığı, kimsenin görmediğine inandığı o köşe gerçekten gözetleniyor mu? Dükkâna giren her nesnenin bir yeri ve açıklaması olan Kaito’nun, camın yanlış tarafında yoktan var olan bu şey için hiçbir açıklaması yok. Gizemle sessiz bir savaşa girişiyor ve bütün vardiya boyunca yapan kişiyi yakalamaya çalışıyor; kardan adamların çevresinde hiç ayak izi bulamıyor ve arkasını her dönüşünde sessizce uzayan sıra karşısında giderek paranoyaklaşıyor. Gece boyunca aynı donuk bakışlı açıyla cama dönüp öncekinden bir tane daha fazla kardan adam buluyor ve hep aynı şeyi mırıldanıyor: “...Bir tane daha.” Önce bir tane, sonra iki, ardından koca bir sıra; her yenisi bir öncekinden biraz daha özenli yapılmış. Gece müdavimlerinden oluşan bir silsile, bunları kimin yaptığına dair birbirini tutmayan, doğrulanamaz hükümler veriyor: eşofmanlı müdavim, her yıl ilk kar yağdığında bunları mahalle çocuklarının yaptığını, hep böyle olduğunu ve kafaya takmamak gerektiğini söylüyor — gece saat üçte, ortalıkta çocuk yokken. Sarhoş bir maaşlı, çocukların yapmadığına yemin ediyor; karın dükkânı “işaretlediğini” söylüyor ve sırf kar olduğunu kanıtlamak için birini yemeye kalkışıyor. Neşeli bir koşucuysa bunun herkesin bildiği bir kar selamı olduğunu, bu sokaktaki herkesin bildiğini ve gece ayakta olan her mekân için bir tane yapıldığını iddia ediyor. Doğrulanamayan üç ayrı hüküm. Rin, Kaito’nun kurduğu bütün teorileri dağıtarak, umursamazca bütün nöbeti filme alıyor. Gecenin ilerleyen saatlerinde telefonunu indirip bir anlığına neredeyse içtenlikle konuşuyor: Belli ki biri yıllardır her sabah gün ağarmadan bu köşeden geçiyor; Kaito ancak bu kez bir şey bıraktıkları için huzursuz olmuş. Bir de merhaba denince ürkecek tek kişinin kendisi olduğunu söylüyor. Şafak yaklaşırken, içi boşalmış ve teorileri tükenmiş Kaito nihayet camın arkasından gözetlemeyi bırakıp kardan yapan kişiyi iş üstünde yakalamak için sürgülü kapılardan çıkıyor. Böylece koşu boyunca süren tema tersine dönüyor: sonunda camın öbür tarafına geçiyor. Sıranın sonundaki en yeni kardan adamı okşayarak şekillendiren kişi Haru: gün ışımadan hemen önce bütün gece açık olan dükkânlara bisikletiyle uğrayan, heybesinde boş, katlanmış paketler taşıyan, nefesi buharlaşan, omuzlarına kar tutmuş sabah gazetecisi. Ortada internette yayılan bir ifşa ya da numara yok. Haru neşeli ve gayet doğal bir tavırla, bunun bu sokaktaki en eski gelenek olduğunu anlatıyor: Her yıl ilk kar yağdığında bütün gece ışığı açık kalan dükkânların pencere pervazına küçücük bir kardan adam yapıyor; ölü saatlerde uyanık olanlar birinin uğrayıp günaydın dediğini bilsin diye. Bu dükkâna yıllardır yapıyor, Kaito ise bir kez olsun dışarı çıkıp görmemiş. Sıranın sonundaki en uzun, en yeni kardan adamın iki kahve çekirdeği gözü, belinde önlük gibi duran küçük bir koyu renk kumaş parçası ve dağınık saç gibi duran bir kar tutamı var. “Bu sensin,” diyor Haru, “hep pencerede duruyorsun.” Bütün gece yüzsüz kardan adamlar tarafından izlendiğini hisseden ve köşesinin yalnızca kendisine ait olduğundan emin olan Kaito, birilerinin onu gördüğünü öğreniyor — yıllardır, hem de iyi niyetle. Haru yeniden bisikletine biniyor, bir sonraki karda görüşeceklerini söyleyip beyaz sokakta, ışıkları yanan sıradaki dükkâna doğru pedal çeviriyor. Her gece hiçbir şey elde edemeyen Kaito, en azından sandığı kadar yalnız ya da görünmez olmadığı gerçeğini yanında götürüyor. Son sayfa, ilk sayfadaki dükkân açısının aynısını, donuk gri şafak ışığında yansıtıyor. Değişen tek şey şu: Serinin başından beri ıslak ve simsiyah gördüğümüz sokak, kesintisiz, tertemiz bir sabah karıyla kaplı. Pencere pervazındaki küçük kardan adam sırası hâlâ ışığı yanan dükkâna bakıyor. Kaito ilk kez dışarıda, kendi küçük kardan adamının yanında duruyor; Rin de camın arkasından telefonu kaldırıp onu filme alıyor. Ölü saatlerin kuru mizahlı, kendi başına tamamlanan bir Dead Hours komedisi. Aynı zamanda gece sokağının ilerideki dayanışma hikâyesine iki yeni tohum ekiyor: Şafak öncesi kurye Haru ve bu dayanışma grubunun her yıl tekrarlayacağı ilk kar kardan adam selamı.

Sayfa 1

Köşedeki Dead Hours marketinin gece vakti geniş planı. Tüm seri boyunca yağan yağmur yılın ilk karına dönüşüyor; iri taneler sokak lambasının ışığında süzülüyor, kaldırımın ve iki otomatın üzerine ince bir örtü bırakıyor. Aydınlık cam kutunun içinde Kaito tezgâhın arkasında tek başına duruyor, Rin de yakınında. Kar yağarken sıcacık ışıkları yanan bir dükkân. Diyalog yok.

Sayfa 2

Marketin içi, gecenin ilerleyen saatleri; camın dışında kar yağmaya başlıyor. Rin: “Yağmur durdu.” Kaito: “...Kar yağıyor.” Rin başıyla pervazı işaret ediyor: “Tutuyor. Pervazda.” Kaito güney cephesindeki cama gidip aşağı bakıyor: camın hemen dışındaki taze karda, iki koyu kahve çekirdeği gözlü küçücük bir kardan adam içeriye, ona doğru bakıyor. Kaito: “...Bir kardan adam var.” Dışarıdaki bomboş beyaz sokağa bakıyor. Kaito: “Bunu kim yaptı? Dışarıda kimse yok.” Rin: “Belki kendi kendine olmuştur.”

Sayfa 3

Karanlık pencere camının ardından sessiz bir yakın plan: Dışarıdaki pervazda duran, iki koyu kahve çekirdeği gözlü, içeri bakan küçücük kardan adam; çevresinde kar yağıyor, Kaito’nun silik yansıması arkasında. Ardından cama yaklaşmış, tedirgin Kaito’nun yorgun yüzü. Kaito: “...Niye içeri bakıyor?”

iPhone için Inkroost

Ücretsiz çizgi roman oku, Inky ile kendininkini yap.

App Store'da aç