İçeriğe geç

Sınırlı süre için 10 hoş geldin kredisi

Katıldığında senin olurlar. 7 gün içinde kullan.

Ücretsiz katıl
/

Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku

Bu seri sağdan sola okunur — her sayfaya sağ üstteki panelden başla.
Gece 3’te sakin bir 24 saat açık market, tezgâh boyunca görülüyor. Kaito kasanın arkasında duruyor; Rin taburesinde oturmuş telefonuna bakıyor. Arka raftaki bej renkli, kablolu sabit telefon sessizce duruyor.
Bej renkli sabit telefon ilk kez çalıyor; Kaito’nun başı birden telefona dönüyor, ardından dehşet yüzüne yayılırken kaskatı kesilip ona bakıyor.
Kaito’nun eli çalan telefonun ahizesinin hemen üzerinde havada kalıyor; şakağında bir damla ter beliriyor, sonra dokunmadan geri çekiliyor. Rin onu filme çekerken telefon susuyor.
/
/ 3
Gece 3’te sakin bir 24 saat açık market, tezgâh boyunca görülüyor. Kaito kasanın arkasında duruyor; Rin taburesinde oturmuş telefonuna bakıyor. Arka raftaki bej renkli, kablolu sabit telefon sessizce duruyor.
Bej renkli sabit telefon ilk kez çalıyor; Kaito’nun başı birden telefona dönüyor, ardından dehşet yüzüne yayılırken kaskatı kesilip ona bakıyor.
Kaito’nun eli çalan telefonun ahizesinin hemen üzerinde havada kalıyor; şakağında bir damla ter beliriyor, sonra dokunmadan geri çekiliyor. Rin onu filme çekerken telefon susuyor.

Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap

Hat bölümünün 24 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.

Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.

Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.

Saat gece 3, yağmur Dead Hours dükkânının camlarına vuruyor. Arka tezgahtaki bej renkli, kablolu sabit telefon — Kaito’nun iki yıldır yanından geçip de bir kez bile çaldığını duymadığı telefon — çalıyor. Susuyor. Sonra yeniden çalıyor. İkinci sayfada ortaya atılan can alıcı soru şu: Gece üçte bir dükkânı kim arar, üstelik arama müşteriye değil dükkâna geldiyse Kaito’nun cevap vermeye hakkı var mı — telefon ona mı ait, yoksa açmak onun işi değil mi? Binadaki her eşyaya bir amaç biçmiş olan Kaito, sabit telefona hiç amaç biçmemiş; o hep oradaymış, o kadar. Tek bir çalan telefona karşı sessiz bir savaş ilan ediyor ve bütün gece cevap vermeyi beceremeyip, gece yarısı dükkâna gelen aramanın onun için olma ihtimali üzerine kendi kendini yiyip bitiriyor. Gece boyunca aynı an tekrar ediyor: sabit telefon çalıyor, Kaito’nun eli ahizeye uzanıp havada kalıyor, bir damla ter beliriyor ve elini geri çekiyor — "...Benim için değil." Gece müdavimleri, kimin aradığına dair birbirini tutmayan ve doğruluğu kanıtlanamaz hükümler veriyor: eşofmanlı müdavim bunun otomatik sipariş hattı olduğunu, her gece kendi kendini aradığını ve açarsa sabah süt teslimatının iptal olacağını söylüyor; sakallı bir sarhoş, arayanın dükkânın eski sahibi olduğuna ve sabah üçte ölü bir adamın telefonunun asla açılmaması gerektiğine yemin ediyor; neşeli bir koşucu ise bunun bariz biçimde yanlış numara olduğunu, bir insanı telefonu çalarken dinletmenin kabalık sayılacağını ve açması gerektiğini söylüyor. Hiçbiri aynı fikirde değil. Kaito, çaresizlikten konuyu saptırıp merkez ofisi aradığında da beklemeye alınıyor. Zil sesleri arasında, yağmur damlalarının kapladığı camın ötesinde, çatıların arasında uzakta, yüksek bir pencereden ışık sızıyor — dükkân dışında bu saatte uyanık olan tek şey. Rin bütün nöbeti "Telefonu Aç" diye filme çekiyor. Gecenin ilerleyen saatlerinde, telefonunu indirip bir anlığına içtenlikle şöyle diyor: Kaito, bir telefonun kendisi için olmadığını öğrenmektense altı saat boyunca çalmasına izin verecek yaşayan tek adam — çünkü telefon çalarken, onu aramak isteyen biri hâlâ o olabilir; Kaito açtığı anda ise yalnızca dükkânın telefonu ve yanlış numara çeviren bir yabancı kalır. Şafak yaklaşırken, bitkin düşüp ne yapacağını bilemez hâle gelen Kaito cesur olmaya çalışmayı bırakıyor; yalnızca yorgunluktan sonunda ahizeyi kaldırıyor — hep aynı açıyla gösterilen el bu kez telefonu açıyor — ve aklına gelen tek sözle cevap veriyor: "...Dead Hours." Ne viral olacak bir sürpriz ne de bir oyun var. Hattın öbür ucundaki ses, kısa bir sessizlikten sonra sakin ve son derece sıradan bir tonda konuşuyor — merkez ofis değil, eski sahip değil, yanlışlıkla numara çeviren biri de değil; dükkânı bilerek arayan biri. Çatıların ötesindeki o yüksek pencerede oturan, uyuyamayan ve her gece dükkânın ışığını gören biri; hâlâ uyanık olan tek yeri arayıp orada birinin olduğunu duymak istemiş. Altı saat boyunca cevap vermeye kendini ikna edemeyen Kaito, meğer bir yabancının ulaşmaya çalıştığı kişiymiş. Yalan söyleyemediği için arayanı başından savmıyor; aralarındaki tek gerçek konuşma kısa ve yalın: Arayan, dükkânın hep açık olup olmadığını soruyor; Kaito da ışığın hep yandığını söylüyor ve burada biri olduğu için ne zaman isterse aramasını söylüyor. Arayan yeniden arayacağını söyleyip telefonu kapatıyor. Işık başından beri bir işaretmiş ve sonunda biri ona karşılık vermiş. Rin bu kez olanları paylaşmıyor — telefonunu bırakıp o anın kendilerine kalmasına izin veriyor. Her gece eline hiçbir şey geçmeyen Kaito, birinin ulaşmaya çalıştığı ışık oluyor ve bunu elinde tutabiliyor. Son sayfa, birinci sayfanın aynı tezgâh açısını düz, gri şafak ışığında tekrarlıyor; değişen tek şey şu: başta sessizce dekor gibi duran sabit telefon şafakta bir kez daha çalıyor ve Kaito’nun eli çoktan ahizeye uzanmış, ilk zil sesinde tereddütsüzce kaldırıyor. Dead Hours’ın tek başına okunabilen, soğukkanlı mizahlı bir bölümü; hem ortak kitaplık arkadaşlığı hikâyesini ilerletiyor hem de yeni bir tohum ekiyor — dükkânın artık cevap verilen hattını arayan, yüksek penceredeki görünmeyen uykusuz kişi. Böylece hikâyenin arkadaşlığı, köşeden geçen gece çalışanlarından çevredeki karanlıkta uyanık kalan gece sakinlerine doğru genişliyor.

Sayfa 1

Gecenin küçük saatlerinde Dead Hours marketinin genel görünümü. Yağmur ön camdan süzülüyor, dışarıdaki ıslak sokak bomboş. Göz altları belirgin, yorgun Kaito çizgili önlüğüyle kasanın arkasında duruyor. Rin yanında taburesine oturmuş, siyah telefonunda geziniyor. Arka tezgâh rafında, kimsenin dikkat etmediği eski, bej renkli, kablolu bir masa telefonu duruyor. Rin: "Bu gece sakin."

Sayfa 2

Panel 1: Bej masa telefonunun yakın planı; zil çalarken çevresinde hareket çizgileri var, ahize hâlâ yuvasında. Kaito’nun başı birden ona dönüyor. Kaito: "...Çalıyor." Panel 2: Kaito, çekmecesi yarı açık kasanın yanında telefona kaskatı bakıyor; Rin başını kaldırıp ifadesizce bakıyor. Kaito: "Hiç çalmamıştı. İki yıldır." Rin: "Aç o zaman." Panel 3: Kaito’nun donuk yüzü yakın planda, aklında soru beliriyor. Kaito: "Gece üçte bir dükkânı kim arar?" Kaito: "...Hem açmak benim işim mi ki?"

Sayfa 3

Tekrarlanan an. Panel 1: Kaito’nun eli, bej ahizenin üzerinde havada duruyor; parmakları açık, şakağında bir damla ter. Panel 2: Dokunmadan elini geri çekiyor. Kaito: "...Benim için değil." Panel 3: Telefon susuyor; Kaito nefesini veriyor, Rin ise onu telefonuyla filme çekiyor. Rin: "Sustu." Rin: "Korkuttun."

iPhone için Inkroost

Ücretsiz çizgi roman oku, Inky ile kendininkini yap.

App Store'da aç