Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku
Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap
Benden Önceki bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.
Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.
Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.
Saat sabahın 3'ü; yağmur, gecenin ölü saatlerinde açık dükkânın camlarına vuruyor. Dead Hours dükkânında artık şeridin çetele defteri tutulduğuna göre Kaito, bu geceki işareti eklemek için defteri açar ve taze işaretlerin arasında, burada geçirdiği iki yıldan bile eski, iyice solmuş kümeler fark eder — bu tezgâhta ondan önce çalışmış görevlilerin izleri. Aklına tek bir soru takılır; cevabını bulamaz ama peşini de bırakamaz: Benden önce burada bu ölü saatlerde kim çalıştı ve defter bir gecenin çalışıldığını kaydedip kimin çalıştığını hiç kaydetmiyorsa, benden önceki kişi gerçekten burada bulunmuş muydu — peki ya ben? Kaito, kendinden öncekinin izini sürmek için sessiz bir savaş ilan eder; vardiyası boyunca yalnızca işaretleri kaydeden bir defterden isim okumaya çalışır: on yıllardır bir elin dayandığı tezgâhın aşınmış yerine avucunu bastırır, hiç kullanılmamış kuzey taburesini ve eski puantaj kartlarını inceler, merkez ofisi arar ama kadro kayıtlarının o kadar geriye gitmediğini öğrenir — her çıkmazda Kaito'nun açık defterin yanında tezgâha dümdüz bastırdığı eli ve mırıldandığı aynı söz: “...kim.” Gece müdavimlerinden oluşan bir geçit, birbiriyle taban tabana zıt, doğrulanamaz hükümler verir: eşofmanlı müdavim Kaito'dan önce onlarca kişinin çalıştığını, hiç dayanamadıklarını ve yıllar önce yüzleri ezberlemeyi bıraktığını söyler; sarhoş maaşlı çalışan Kaito'dan önce kimsenin olmadığında, dükkânın hep Kaito olduğunda ısrar eder ve ona karamsarlığı bırakmasını söyler; neşeli bir koşucuysa son görevlinin yurt dışına taşındığını ve harika durumda olduğunu iddia eder — iç açıcı, uydurma bir hikâye. Rin neredeyse hiç çekim yapmaz; gece ilerlerken bir anlığına, telefonu elinden bırakıp samimi olmaya yaklaşır — hiç tanımadığı bir yabancının yasını tutacak tek canlı kişinin Kaito olduğunu söyler; ya da belki Kaito'nun asıl korkusu, tezgâhın onu da hatırlamayacak olmasıdır. Ardından yine ifadesizleşir. Şafak yaklaşırken, bitkin düşen ve bütün yolları tüketen Kaito isim aramaktan vazgeçer. Rin tek kelime etmeden onu personel kapısından, dükkânda hep sakladığı tek yere götürür: arka odaya; katlanır sandalyenin yanındaki duvarda, bu aynı ölü saatleri saymış bütün görevlilerin yıllar içinde kazıdığı çetele işaretleri vardır. Çerçeve değişir ve mesele çözülür: Duvar da defter de gecelerin çalışıldığını kaydeder; kimin çalıştığını bilerek kaydetmez — böylece gece vardiyasında çalışan hiç kimse, tezgahta ışığı yanan son kişi olduğunu düşünmez ve kimse adıyla ölçülmez. Kaito'nun kendinden önceki kişisi de oradadır, isimsiz; tıpkı Kaito'nun ondan sonra gelecek kişi için olacağı gibi. Bu unutulmak değil, saklanıp korunmaktır. Sonra Rin arka odanın rafından daha eski, daha kalın, bağı çürümüş bir defter indirir — mevcut çetele defterinden önceki cilt. Sayımın herhangi bir isimden daha eskiye gittiğinin, Kaito'dan öncekinin bir yerlerde bu sayfalarda olduğunun, saklanıp isimsiz kaldığının kanıtıdır. Tekrarlanan sahne aynı kadrajda tersine döner: Kaito bir kez daha avucunu tezgâhın aşınmış yerine koyar ama bu kez “...kim” diye sormak için değil, eski, solmuş işaretlerin arasına kendi işaretini eklemek için. Ardından, kendinden önceki bilinmeyen kişiye usulca seslenir: “...hâlâ yanıyor.” Viral bir ifşa yok, numara yok. Her gece hiçbir şey elde edemeyen Kaito, isimlerden uzun ömürlü bir sayımda kendine yer bulur ve onu yaşatmaya devam eder. Son sayfa, ilk sayfanın tezgâh açısını, düz gri şafak ışığında yansıtır; değişen tek şey şudur: Başta kapalı ve işaretsiz duran defter şimdi açıktır ve bu geceki taze işaret, onlarca yıllık eski işaretlerin arasındadır. Dead Hours'ın gece vardiyası dayanışmasını işleyen, başlı başına bir kara mizah bölümü; aynı zamanda yeni bir hikâye tohumu eker — daha eski sayım defterleri, bugün şeritte yaşayan herkesten öncesine uzanan gece çalışanları arşivi ve içlerinden birinde saklı, isimsiz bir önceki görevli — ileride ele alınacak bir hikâye için.
Sayfa 1
24 saat açık marketin sabahın 3'ündeki geniş açılı tanıtım planı. Soğuk floresan ışığı dükkânı dolduruyor; güney pencerelerinin ötesindeki ıslak sokak kapkaranlık ve bomboş. Batı duvarındaki tezgâhın arkasında Kaito (önlüğündeki isimlikte KAITO yazıyor), tezgâhın üzerinde kapalı duran kalın, yıpranmış, kumaş kaplı deftere bakıyor. Rin (isimliğinde RIN yazıyor) yakındaki taburesinde oturmuş, telefonuna göz atıyor. Rin: “Sakin gece.”
Sayfa 2
Panel 1: Kaito'nun elleri defteri tezgâhın üzerinde açıp düzleştiriyor; sayfaları sık sık elle çizilmiş çetele işaretleriyle dolu. Kaito: “Bu gecekinin işaretini ekliyorum sadece.” Panel 2: Sayfanın aşırı yakın planı — daha taze ve koyu işaret kümelerinin yanında solmuş, kahverengileşmiş eski kümeler. Panel 3: Kaito tedirgin bir ifadeyle başını kaldırıyor. Kaito: “Bazıları eski. Benden bile eski.” Panel 4: Kaito, telefonuna aldırışsızca bakan Rin'e dönüyor. Kaito: “Benden önce bu tezgahta kim çalıştı?” Rin: “İnsanlar. Belli ki.”
Sayfa 3
Panel 1: Tezgâhın arkasındaki Kaito, avucunu dümdüz tutarak tezgâhın yüzeyini işaret ediyor. Kaito: “Her gece tam burada biri durmuş.” Panel 2: Açık avucu, açık defterin yanındaki çelik tezgâhın aşınıp parlamış bir noktasına inerken yakın plan. Panel 3: Kaito'nun eli aşınmış noktanın üzerinde dümdüz duruyor; boş gözlerle aşağı bakıyor. Kaito: “...kim.”