Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku
Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap
Ön Yüz bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.
Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.
Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.
Saat gece 3. Yağmur, gece dükkânının üzerine yağıyor. Bir müşteri Kaito’ya dışarıdaki makinenin ne sattığını soruyor, Kaito ise cevap veremiyor: İki otomat, kaldırımda, dükkânın güneye bakan camlarının önünde arkalıkları dükkâna dönük duruyor ve Kaito iki yıldır yalnızca arkalıklarını gördü. Kendi kapısının bir kol boyu ötesinde ne olduğunu bilmemeye daha fazla dayanamayıp tek bir önemsiz bilgiye karşı sessiz bir savaş ilan ediyor: Otomatlar aslında ne satıyor? Ve gidip bakmak yerine, dolaylı yoldan öğrenmek için aklına gelen her yöntemi deneyerek bütün gece vardiyasını harcıyor. İkinci sayfada ortaya konan dramatik soru şu: İki yıldır arkasında durduğun bir şeyin ön yüzünde ne var? Gece boyunca aynı şaka tekrar ediyor: Kaito, ön yüzlerini görmek için cam kapılardan çıkıp dolaşmaya yelteniyor, ama her seferinde bir şey onu geri çekiyor — müşteri, iş, yağmur, kendi tereddüdü — ve boş gözlerle tezgâhın başına dönüp aynı şeyi mırıldanıyor: “...Sonra.” Camın ardından, yağmur çizgileriyle kaplı iki boş otomat arkalığı görünüyor. Kaito, karşı dükkânın camlarındaki yansımadan ön yüzleri okumaya çalışıyor; merkez ofisi arayıp adrese kayıtlı makinelerin hangileri olduğunu soruyor ve beklemeye alınıyor; yüzünü cama dayıyor ama yalnızca arkalıkları görebiliyor. Gece müşterilerinden birbiriyle çelişen, doğrulanamayan yanıtlar alıyor: Eşofmanlı müdavim, makinelerin yıllardır bozuk olduğunu ve hiçbir şey satmadığını söylüyor; sarhoş bir beyaz yakalı, birinden akıl almaz şeylerin sıcak kutularının çıktığına yemin ediyor; neşeli bir koşucuysa her sabah onlardan gayet sıradan içecekler aldığını söylüyor ve Kaito’nun bunu bilmemesine şaşırıyor. Dükkânın içinden bunların hiçbiri doğrulanamıyor. Rin bütün bu nöbeti hiç etkilenmeden filme alıyor; gecenin ilerleyen saatlerinde telefonunu indirip neredeyse samimi bir an yaşıyor: Kaito bütün gece içeriye bakıyor, bütün sokak dışarıda ve dönüp bir kez bile ona bakmıyor, diyor. Sonra telefonu yeniden kaldırıyor. Şafak yaklaşırken, içi boşalmış ve deneyecek yöntemi kalmamış Kaito, kaçınmanın yeni yollarını bulmayı bırakıp sonunda sürgülü kapılardan çıkıyor; yağmurun son damlalarının altından, makinelerin ön yüzlerine doğru yürüyor — gece boyu tekrarlanan hareket nihayet tersine dönüyor. Ve orada, makinelerden birinin açık önünde diz çökmüş Hori var: Bu iki makineyi her gece tam bu saatte dolduran, bunu yıllardır yapan otomat dağıtım görevlisi. Yanında boş kutularla dolu kırmızı el arabası duruyor. Kaito’nun hiç görmediği tarafta çalıştığı için, aynı köşeyi onunla bunca zamandır paylaşan tek gece çalışanı gözünden kaçmış. Kaito sonunda ön yüzleri gördüğünde, karşısında sıradan içecek otomatlarından başka bir şey yok. Gizemli hiçbir tarafı yok. Asıl mesele ne sattıkları değilmiş. Ortada viral olacak bir ifşa ya da numara yok: Hori sakin ve açık bir tavırla, yıllardır bu köşeyi doldurduğunu, dükkânın gece boyunca ışığını açık tutmasını hep sevdiğini söylüyor; Kaito’yu bütün bu süre boyunca tezgâhın arkasında, onun hiç görmediği taraftan izlediğini de ekliyor. Artık sokağın tur defterini tutan Kaito, Hori’yi yağmurdan kaçıp kahve içmeye içeri davet ediyor. Hori de hiç tören yapmadan yıpranmış defterin üzerine elini koyup kendi kayıtlarının yıllar öncesinden defterde bulunduğunu, artık sıra dükkânda olduğu için defteri onun tutacağını söylüyor: Gece vardiyası bir başkasına devrediliyor. Rin bu gerçek anı filme alıyor ve ilk kez paylaşmıyor. Her gece hiçbir şey elde edemeyen Kaito, iki yıldır karşısında durduğu köşenin bir yüzü olduğunu öğreniyor ve bu küçük insani yanıtı yanında tutabiliyor. Son sayfada, ilk sayfanın güneye bakan camlardan içeriye doğru çekilmiş aynı açıdaki görüntüsü tekrarlanıyor; değişen tek şey şu: Şafakta sürgülü kapılar açık ve Kaito, Hori’yle birlikte kaldırımda, otomatların önünde duruyor; hiç geçmediği camın öteki tarafında. Bütün gece boş görünen köşede aslında başka biri varmış; Kaito dönüp bakmamış, hepsi bu. Tek başına okunabilen, Dead Hours’ın o kuru mizahlı komedisi; yeni açılan gece vardiyası defteri dayanışmasını ilerletiyor ve gelecek bölümlerde bir araya gelecek yeni bir gece çalışanını, otomat dağıtım görevlisi Hori’yi tanıtıyor.
Sayfa 1
Boş ve aydınlık satış alanının içinden sürgülü cam kapılara doğru geniş bir açı. Dışarıda, yağmurlu kaldırımda iki otomatın dükkâna dönük sade arkalıkları duruyor. Kaito tezgahta tek başına çalışırken Rin taburesinde oturmuş, telefonunu tutuyor. Rin: "Yağmur dinecek gibi değil."
Sayfa 2
Gece gelen bir müşteri kasada dururken kapılara doğru bakıyor. Müşteri: "Dışarıdaki otomat var ya, soldaki. Ne satıyor?" Kaito’nun yüzü bomboş kalıyor. Kaito: "...Soldaki mi?" Camın ardından iki otomatın boş arkalıklarına bakıyor. Rin (telefonundan başını kaldırmadan): "İki yıldır burada çalışıyorsun." Kaito: "Ben sadece arkasını gördüm."
Sayfa 3
Kaito camın önünde durup yağmur altındaki iki otomatın boş arkalıklarını inceliyor. Kaito: "İki yıl. Bir kol boyu ötede." Kaito: "Ön yüzlerinde ne var, tek bir şey bile söyleyemem." Rin telefonunu kaldırıp onu filme alıyor. Rin: "E git bak." Kaito (kıpırdamadan): "Kasayı açık mı bırakayım? Saat üçte?"