İçeriğe geç

Sınırlı süre için 10 hoş geldin kredisi

Katıldığında senin olurlar. 7 gün içinde kullan.

Ücretsiz katıl
/

Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku

Bu seri sağdan sola okunur — her sayfaya sağ üstteki panelden başla.
Gece 3'te boş marketin içinden batıdaki tezgâha doğru geniş bir açı; Kaito boş tezgâhın arkasında duruyor, Rin de taburede oturmuş telefonuna bakıyor.
Lacivert üniformalı iri yapılı bir gece bekçisi sürgülü kapıdan içeri girip şaşkın Kaito'nun önündeki tezgâha yıpranmış eski bir defterle kısa bir kalem bırakıyor.
Kaito tezgâhta kalın eski defteri açıyor; sayfalar farklı ellerin bıraktığı işaretlerle tıka basa dolu. Rin dönüp bakıyor.
/
/ 3
Gece 3'te boş marketin içinden batıdaki tezgâha doğru geniş bir açı; Kaito boş tezgâhın arkasında duruyor, Rin de taburede oturmuş telefonuna bakıyor.
Lacivert üniformalı iri yapılı bir gece bekçisi sürgülü kapıdan içeri girip şaşkın Kaito'nun önündeki tezgâha yıpranmış eski bir defterle kısa bir kalem bırakıyor.
Kaito tezgâhta kalın eski defteri açıyor; sayfalar farklı ellerin bıraktığı işaretlerle tıka basa dolu. Rin dönüp bakıyor.

Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap

Nöbetçi bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.

Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.

Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.

Gece 3, ölü saatler dükkânına yağmur yağıyor. Gece bekçisi Goro devriyesinde erkenden uğrayıp tezgâha yıpranmış, elle ciltlenmiş eski bir kayıt defteriyle kısacık bir kalem bırakıyor; yalnızca dükkânın «bir süreliğine saklaması» gerektiğini söylüyor ve Kaito ne demek istediğini soramadan yağmurun içine geri çıkıyor. Kaito defteri açınca sayfaların, yıllar boyunca pek çok farklı elin bıraktığı küçük işaretlerle dolup taştığını görüyor: caddedeki gece çalışanları uyanık olduklarını kayda geçirmiş. İkinci sayfada ortaya atılan asıl soru şu: Kaito da deftere işaret koyabilir mi? Dead Hours dükkânı, gece caddesindeki dayanışmanın bir parçası mı, yoksa herkesin önünden geçip gittiği aydınlık bir kutudan mı ibaret? Yanlış kelimeye takılan Kaito («saklamak» sözünü, geçmesi gereken bir yargılamaya kadar emaneten tutmak gibi anlıyor), tek bir soruyla sessiz bir savaşa giriyor ve bütün ölü mesaiyi, kendisine uzatılmış bir deftere adını yazma hakkını kazanıp kazanmadığını anlamaya çalışarak geçiriyor. Gece boyunca aynı sahne tekrarlanıyor: açık defterin üzerinde kısacık kalemi kaldırıyor, alnından bir damla ter süzülüyor, donup kalıyor ve kalemi geri bırakıyor — «...İmzalayacak olan ben değilim.» Gece müdavimlerinden peş peşe gelenler, defterin ne olduğu konusunda birbirini tutmayan ve doğrulanamayan hükümler veriyor: Eşofmanlı müdavim bunun caddedeki eski kayıt defteri olduğunu, herkesin zaten içinde bulunduğunu, hiçbir anlamı olmadığını; imzalayıp unutması gerektiğini söylüyor. Sarhoş takım elbiseli bir adam bunun borç defteri olduğuna, elinde tutanın borç altına gireceğine yemin ediyor; bir keresinde imzaladığını ve evinden olduklarını anlatıp gece üçte hiçbir şeye imza atmamasını söylüyor. Neşeli bir koşucuysa gece çalışanları diye bir kulübün olmadığını, Kaito’nun yalnızca uyanık olan insanlardan bir bürokrasi uydurduğunu ve defteri kayıp eşya bürosuna bırakması gerektiğini söylüyor. Hiçbiri aynı fikirde değil; merkez ofis de onu beklemeye alıyor. Gece boyunca defterin ait olduğu dayanışma, Kaito farkına varmadan önünden akıp geçiyor: caddenin karşısındaki sıcak ışıklı dükkânda çalışan görevli, el arabacığıyla vitrinin önünden geçen Setsu, kaldırımda oturan gri köpek — defterin birbirine bağladığı insanlar bunlar, Kaito ise sayfaya bakakalıyor. Rin, meseleyi «Defter Kimin?» diye biraz çekiyor; aldırmadan Kaito’nun kurduğu her savı çürütüyor ve gecenin ilerleyen saatlerinde telefonunu indirip içtenliğe yaklaşan bir an yaşıyor: Bir şey kendisine verildiğinde bunu geçmesi gereken bir sınav sayacak tek kişi Kaito; oysa defterdeki herkes kalemi alıp yazmış. Şafak yaklaşırken Kaito bitkin düşüyor, söyleyecek sözü kalmıyor. İzinli olup olmadığını çözmeye çalışmayı bırakıp defteri kaldırarak yerine koymak, ona sahip çıkmak istiyor — ve aynı kadrajda, sahne tersine dönüyor: kalem sayfaya iniyor ve sonunda işaretini koyuyor. Ne viral bir ifşa var ne de bir numara. Goro, her zamanki şafak vakti dükkânın önünden geçip içeri giriyor; Kaito da ona gösteriyor: «İmzaladım.» Goro sakin ve sıradan bir tavırla, en başta yarım yamalak söylediği şeyi açıklıyor: Defter, kimin yazmaya hakkı olduğunu gösteren bir liste değilmiş. Geceyi, bir nöbet noktasından ötekine devretmenin yoluymuş; böylece kimse ölü saatlerde ışığı yanan son kişi olduğunu sanmazmış. Artık defteri saklama sırası dükkândaymış ve diğerleri de gecelerini eklemeye uğrayacakmış. Altı saat boyunca kendine bir yer edinmeyi hak etmeye çalışan Kaito, en başından beri dışarıda olmadığını öğreniyor — üstelik artık bütün caddenin gece dayanışmasının dükkânına uğraması için bir sebep var. Nöbet defterini arka odaya götürüp, kendisinden önceki bütün görevlilerin duvara kazıdığı çetele işaretlerinin yanındaki rafa koyuyor; sayılmış gecelerin iki kaydı sonunda yan yana geliyor. Rin peşinden geliyor ve ilk kez paylaşım yapmak için telefonunu kaldırmıyor — bu gece için çetele duvarına yeni bir çizik ekleyip onu kendine saklıyor. Son sayfada, birinci sayfanın düz gri şafak manzarası yineleniyor; defterin geldiği yer olan tezgâh boş. Her gece hiçbir şey elde edemeyen Kaito, artık sayımda bir yere sahip ve o yeri koruyabilecek. Tek bölümlük, taş suratlı bir komedi olan bu hikâye yeni bir öykü kolu açıyor: caddenin gece çalışanlarının — bekçinin, çiçekçinin, karşı dükkândaki görevlinin, otobüs şoförünün, sahibi görünmeyen köpeğin — dayanışması ve nöbet defteri. Onları bir araya getirecek olan bu yeni öykü kolu, şimdi hepsini birbirine bağlayan defter Dead Hours dükkânında yaşadığı için başlayabilir.

Sayfa 1

Gece 3'te, satış alanının boş koridorundan 24 saat açık dükkânın içine doğru geniş bir giriş planı. Yağmur karanlık camlara vuruyor, arka duvar boyunca buzdolapları parlıyor. Uzun tezgâhın arkasında, çizgili önlüğüyle yorgun Kaito duruyor. Rin kasadaki tabureye oturmuş, telefonuna bakıyor. Tezgâh bomboş. Kaito: «...Şafağa kadar hiçbir şey yok.» Rin: «Harika.»

Sayfa 2

Sürgülü kapılar yağmurun esintisiyle açılıyor. Lacivert şapkalı, reflektör şeritli ceketinin kemerinde el feneri taşıyan iri yapılı gece bekçisi Goro içeri giriyor; koltuğunun altında kalın, yıpranmış, kapağı boş bir defter ve kısacık bir kalem var. Kaito: «...İyi akşamlar.» Defteri ve kalemi tezgâha bırakıyor. Goro: «Bunu artık bir süre siz saklayacaksınız.» Kaito elini kaldırırken çıkmak üzere dönüyor. Kaito: «Saklamak— Neyi saklamak? Durun—» Goro: «Işığa dikkat et.»

Sayfa 3

Kaito yıpranmış defteri tezgâha açıyor. İki sayfa da yıllar boyunca pek çok farklı elin bıraktığı küçük işaretlerle dolup taşıyor. Kaito: «...Tıklım tıklım dolu. Yüzlerce işaret.» Rin taburesinden eğilip bakıyor. Rin: «Kiminmiş?» Kaito: «Görünüşe göre herkesin.» Deftere bakakalıyor. Kaito: «Caddedeki bütün gece dükkânlarının. Nöbet yazısı.» Rin: «Öyleyse sen de yaz.»

iPhone için Inkroost

Ücretsiz çizgi roman oku, Inky ile kendininkini yap.

App Store'da aç