İçeriğe geç

Sınırlı süre için 10 hoş geldin kredisi

Katıldığında senin olurlar. 7 gün içinde kullan.

Ücretsiz katıl
/

Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku

Bu seri sağdan sola okunur — her sayfaya sağ üstteki panelden başla.
Gece, boş bir marketin geniş ve yüksek açıdan görünümü: Kaito, kutularla dolu el arabasını yerde iterken Rin tezgahta telefonuna bakıyor; aşağıda, yağmurla ıslanmış caddeden karanlıkta kalan dükkân cephesi görülüyor.
Metal raflar ve kutularla dolu loş arka depo bölümünde Kaito durup en uçtaki küçük kapıya bakıyor; yakın planda yüzündeki tedirgin ifade.
Tezgahta Kaito, Rin’e konuşurken başparmağıyla omzunun üzerinden arkayı gösteriyor; Rin telefonunda geziniyor. Kaito elini göğsüne bastırıyor; Rin telefonu kaldırıp onu çekmeye başlıyor.
/
/ 3
Gece, boş bir marketin geniş ve yüksek açıdan görünümü: Kaito, kutularla dolu el arabasını yerde iterken Rin tezgahta telefonuna bakıyor; aşağıda, yağmurla ıslanmış caddeden karanlıkta kalan dükkân cephesi görülüyor.
Metal raflar ve kutularla dolu loş arka depo bölümünde Kaito durup en uçtaki küçük kapıya bakıyor; yakın planda yüzündeki tedirgin ifade.
Tezgahta Kaito, Rin’e konuşurken başparmağıyla omzunun üzerinden arkayı gösteriyor; Rin telefonunda geziniyor. Kaito elini göğsüne bastırıyor; Rin telefonu kaldırıp onu çekmeye başlıyor.

Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap

Arka Oda bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.

Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.

Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.

Saat sabahın üçü; yağmur, gece dükkânının camlarına vuruyor. Kaito, personel kapısından mal almaya giderken deponun en ucunda daha küçük, ikinci bir kapı fark ediyor: düz, kolu olan bir kapı. İki yıldır her gece çalıştığı yerde, nasıl olduysa yanından geçip durmuş ama bir kez bile açmamış. İkinci sayfada ortaya atılan esas soru şu: İki yıldır her gece çalıştığınız bir yerde, hiç görmediğiniz bir oda hâlâ bulunabilir mi — ve kendi deponuzdan korkmanız normal mi? Binadaki her vidanın yerini bilen Kaito, tek bir kapıya karşı sessiz bir savaş ilan ediyor ama kapıyı açmaya bir türlü cesaret edemiyor. Kendi dükkânında envanterini tutmadığı tek şeyin içeride olmasının ne anlama geldiğini bütün gece kafasında büyütüyor. Gece boyunca aynı an tekrar ediyor: Loş depoda en uçtaki kapıya yaklaşıyor, eli kapı koluna doğru yükseliyor, alnında bir ter damlası beliriyor — sonra elini geri çekip mırıldanıyor: “...bu gece olmaz.” Gece müdavimlerinden oluşan bir geçit, kapının ardında ne olduğuna dair birbirini tutmayan, doğrulanamaz hükümler veriyor: Eşofmanlı müdavime göre bu yalnızca elektrik sayacı dolabı; her dükkânda var, önemsiz. Sarhoş bir maaşlı çalışan, ikinci bir kapı olmadığında ısrar ediyor; deponun arka duvarı ayna ve Kaito kendi yansımasına bakıyor. Neşeli bir koşucuysa eski sahibin ofisi olduğunu, unutulmuş hazinelerle dolu bulunduğunu söylüyor; giriversin yeter. Hiçbiri aynı fikirde değil ve Kaito, açmaya yanaşmadığı kapıyı açmadan hiçbirini kanıtlayamıyor. Rin bütün nöbeti içerik olsun diye kaydediyor, hiç etkilenmiyor. Gecenin ilerleyen saatlerinde telefonunu indirip bir anlığına samimileşiyor: Bu dükkândaki her şey geçip gidiyor — mallar, müşteriler, geceler — Kaito da hepsinin nereye gittiğini çok iyi biliyor; açmadığı tek kapıysa bir şeylerin kalmış olabileceği tek yer. Sonra yine eski hâline dönüyor. Şafak yaklaşırken, içi boşalmış ve cesareti tükenmiş Kaito kahramanlık taslamayı bırakıyor; yalnızca yorgunluktan, kapı kolunu çeviriyor — aynı kadrajda, eli kolda ama bu kez kapı açılıyor. Ardında kullanılmayan, eski bir personel dinlenme odası var: katlanır bir sandalye, alçak bir masa, soğuk bir su ısıtıcısı ve bir yığın farklı kupalar, ölü bir bitki; sandalyenin yanındaysa, ondan önce aynı gece saatlerini saymış bütün görevlilerin bıraktığı, yılların birikimi küçük çentiklerle kaplı bir duvar. Sandalyede, tek kulağında kulaklık, ayaklarını uzatmış, telefonu ters çevrilmiş hâlde Rin oturuyor — su ısıtıcısı sıcak, taze doldurulmuş bir kupa hazır. Bütün bu süre boyunca buraya geliyormuş. Ortada viral olacak bir ifşa ya da numara yok: Kaito’nun iki yıl boyunca korktuğu oda, dükkândaki kamerasız tek yer çıkıyor; Rin’in burayı sevmesinin ve sessizce sahiplenmesinin nedeni de bu. Duvarın “bizden daha uzun” olduğunu söylüyor, eskimiş bir kupaya ikinci bir porsiyon doldurup tek kelime etmeden Kaito’ya uzatıyor — dizide ona çekmek yerine eline verdiği ilk şey bu. Kaito kupayı alıp oturuyor. Her gece hiçbir şey elde edemeyen Kaito, binadaki gözetlenmeyen tek odada bir sandalyeye kavuşuyor. Son sayfa, ilk sayfadaki satış alanından kuzeybatıdaki personel kapısına bakan tam kamera açısını yineliyor; değişen tek şey şu: Başta kapalı duran düz personel kapısı artık ardındaki sıcak karanlığa açılmış, tezgahtaki iki tabure de boş. Hiçbir şeyi sonuca bağlamayan, ama ilerideki bir hikâye kolunun tohumunu eken, tek bölümlük bir ara hikâye: arka oda — dükkânın kameraya yakalanmayan tek yeri ve Kaito’dan önceki bütün gece görevlilerinin birikmiş tarihi — ileride bütün gece çalışanları topluluğunu bir araya getirebilecek bir yer.

Sayfa 1

Gece saat 3’te, soğuk floresan ışıkları altındaki Dead Hours marketinin geniş açılı kuruluş planı. Üç alçak reyon, arkadaki ışıklı soğutucu duvarına doğru uzanıyor; köşedeki düz personel kapısı kapalı. Çizgili önlüğüyle Kaito, zeminin ortasında kutularla dolu el arabasını itiyor. Rin tezgâhtaki taburede oturmuş telefonuna bakıyor. RIN: ...bu gece sakin. Aşağıda, aynı dükkân gece vakti, ıslak ve boş caddeden görülüyor — karanlığın içinde ışıklı bir cam kutu.

Sayfa 2

Kaito, düz personel kapısından aydınlık dükkândan çıkıp metal rafları boş kartonlarla dolu, loş ve dar bir depoya giriyor. Olduğu yerde kalakalıyor. Odanın en ucunda, rafların arasında gölgede yarı kaybolmuş küçük, düz bir kapı var; kolu fırçalanmış çelikten. Yüzünün yakın planında, ifadesizliği bozulup tedirginliğe dönüşüyor; alnında bir ter damlası beliriyor. KAITO: ...bu hep orada mıydı?

Sayfa 3

Dükkâna dönen Kaito tezgâha yaslanıp başparmağıyla personel kapısının arkasını gösteriyor. Rin taburesinde oturmuş, başını kaldırmadan ekranda geziniyor. KAITO: arkada bir kapı var. kasaların ötesinde. RIN: ...ee? KAITO: iki yıldır burada çalışıyorum. KAITO: bu binadaki her vidanın yerini bilirim. KAITO: onu hiç açmadım. RIN: anlat bakalım. Rin, Kaito’yu kadraja almak için mat siyah telefonunu kaldırıyor.

iPhone için Inkroost

Ücretsiz çizgi roman oku, Inky ile kendininkini yap.

App Store'da aç