Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku
Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap
Tur bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.
Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.
Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.
Saat gece 3. Yağmur, gece dükkânının camlarına vuruyor. İşlerin arasında Kaito, aydınlık vitrinin önünden sağdan sola geçen, ağır adımlı iri bir siluet görüyor; sonra adam gözden kayboluyor. Rin, her gece tam bu dakikada aynı adamın geçtiğini ve bunun yıllardır böyle olduğunu dümdüz söylüyor. Kaito, dehşete kapılarak bu adamı on bin kez manzaranın bir parçası gibi gördüğünü, ama ona bir kere bile tek kelime etmediğini fark ediyor. İkinci sayfada ortaya konan büyük soru şu: Altı yıldır her gece gördüğün ama hiç tanışmadığın birine nasıl selam verirsin? Camının önünden geçip de hiç içeri girmeyen bir adam yabancı mı, müdavim mi, yoksa duvarın bir parçası mı? Kaito, kendini bir türlü yapamadığı tek bir insani şey için sessiz bir savaş ilan ediyor ve bütün gece, camın ardından adama günaydın demeyi başaramıyor. Adam her geçişinde Kaito tezgâhın arkasında yarı yarıya ayağa kalkıyor, bir elini kaldırıyor, seslenmek için ağzını açıyor; ama her seferinde aynı boş bakışlı anla çöküyor: Adam çoktan gitmiş oluyor, araya bir müşteri giriyor ya da Kaito'nın cesareti yetmiyor. Elini indirip “...bir dahaki sefere,” diye mırıldanıyor. Gece müdavimleri, adamın kim olduğuna dair birbirini tutmayan, doğrulanamaz yargılar sıralıyor: Eşofmanlı müdavim onun gece bekçisi olduğunu, bu sokakta yirmi yıldır yürüdüğünü söylüyor ve Kaito'nın bunu nasıl fark etmediğine şaşırıyor. Sarhoş bir maaşlı çalışan ortada hiç bekçi olmadığını, camda yürüyen şeyin Kaito'nın kendi yansıması olduğunu iddia ediyor. Neşeli bir koşucuysa onun ışıkları seven, yalnız yaşlı bir adam olduğunda ısrar edip Kaito'ya el sallamasını söylüyor. Hiçbiri aynı fikirde değil. Kaito kusursuz bir selam vermek için plan yapıyor: Geçiş saatini tutturuyor, kendini sürgülü kapıların yanına konumlandırıyor, tam olarak ne söyleyeceğini tasarlıyor. Dakika gelip de nihayet kusursuzca hazır olduğundaysa cesareti her zamankinden beter biçimde kırılıyor ve siluet gözden kayboluyor. Rin, “Pencerelere El Sallayan Adam” diye adlandırdığı bu anı hiç etkilenmeden telefonuyla çekiyor. Gecenin ilerleyen saatlerinde, telefonu bir kenara bırakarak bir anlığına neredeyse içtenlikle şunu söylüyor: Kaito on bin yabancıya günaydın demiş, ama doğru düzgün selam vermek istediği tek kişi bu olmuş. Sonra yine ifadesizleşiyor. Şafak yaklaşırken, içi boşalmış ve yenilmiş halde Kaito sonunda plan yapmaktan vazgeçiyor, paspasını alıp camlara hiç bakmadan koridoru silmeye koyuluyor. Tam da o sırada sürgülü kapılardan bir zil sesi geliyor ve gece boyunca süren döngü tersine dönüyor: Gece bekçisi Goro — iri yapılı, lacivert üniformalı, reflektör şeritli, başında yumuşak kepi ve kemerinde uzun feneriyle — altı yıldır ilk kez devriyesinde içeri giriyor. Bir koridorda ağır ağır yürüyor, personel kapısının kapalı olduğunu kontrol ediyor ve Kaito'ya tek bir baş selamı veriyor. Kaito'nın ezberlediği bütün selamlar uçup gidiyor; ağzından yalnızca “...Günaydın,” çıkıyor. Goro da aynı şekilde karşılık veriyor. Gecenin tek gerçek sohbeti de böyle başlıyor: Kaito sonunda ona her gece neden yürüdüğünü soruyor. Goro sakin ve gayet olağan bir şekilde, elli yıldır bir gece bile uyumadığını söylüyor; çok zaman önce gecelere bir düzen vermek için bu yürüyüşü iş edinmiş. Bu dükkânın ışığını her gece açık tuttuğunu, karanlık bir sokakta ışığı yanan bir dükkânın iyi bir şey olduğunu gördüğünü söylüyor. Tek bir kahve alıp parasını bozukluklarla tam ödüyor ve çıkıp gidiyor — ne bir numara, ne viral olacak bir ifşa, ne de önceden hazırlanmış bir şey. Şafak sökmeden önce Goro, her zamanki dakikasında son kez vitrinin önünden geçerken Kaito — artık manzarayı değil adamı gören Kaito — elini kaldırıyor. Goro da ağır adımlarını bozmadan elini kaldırıyor: Altı yıl süren selamlaşma sonunda gerçekleşiyor. Rin o küçücük anı çekiyor ve ilk kez paylaşmıyor; yalnızca saklıyor. Her bölümde hiçbir şey elde edemeyen Kaito, bu kez istediği şeye, bir merhabaya, kavuşuyor ve onu saklayabiliyor. Son sayfa, ilk sayfadaki vitrinin aynı açıdan, düz gri şafak ışığında görülen görüntüsünü yansıtıyor. Tek fark şu: Adamın geçeceği saatte camın önü boş ve Kaito pencerede durup, sonunda tanıştığı adamın yarın gece yeniden yürüyeceği ışıklı dikdörtgene bakıyor. Hiçbir şeyi sonuca bağlamayan, ama yeni bir hikâye tohumu eken bağımsız bir ara bölüm: Gece bekçisi Goro, ölü saatlerin dışarıdaki koruyucusu ve Kaito'nın gerçek dengi; ayrıca otobüs şoförü, çiçekçi, karşı sokaktaki tezgahtar ve artık bekçinin de katıldığı gece çalışanları topluluğu. İlerideki bir hikâye bu insanları sonunda aynı odada buluşturabilir.
Sayfa 1
Geniş açılı tek bir giriş paneli. Gecenin en karanlık vakti, boş bir banliyö sokağına yağmur yağıyor. Islak kaldırımın karşısında Dead Hours marketi ışıl ışıl parlıyor — boydan boya uzanan cam cephesi soğuk ve eşit biçimde aydınlık, üç reyon uğuldayan soğutuculara doğru uzanıyor. İçeride, küçük ve göze çarpmayan Kaito batı tezgâhında başı önünde bir işle uğraşıyor, Rin taburesinde oturuyor. Ön planda, aydınlık vitrinin önünden sağdan sola, adımını atarken ve kimsenin dikkatini çekmeden geçen iri bir adam var. Lacivert güvenlik üniforması giymiş: siperlikli kepi, göğsünde geniş ve açık renkli reflektör şeridi, kemerinde feneri var. Sadece görüntünün bir parçası. Bir sokak lambası, ıslak yansımalar, yazılı tabela yok. Diyalog yok.
Sayfa 2
Dükkânın içindeki üç panel. Panel 1: Tezgâhın arkasındaki Kaito, çizgili önlüğü ve KAITO isim etiketiyle, işinden başını kaldırıp güney cephesindeki cama doğru bakıyor; dışarıdan geçen bir siluetin sonunu yakalıyor. Kaito: “...Az önce bir adam geçti.” Panel 2: RIN isim etiketli Rin, başını kaldırmadan mat siyah telefonuna bakarak taburesinde oturuyor. Rin: “Her gece. Aynı dakikada.” Rin: “Yıllardır falan.” Panel 3: Kaito yağmur çizgileriyle kaplı karanlık cama tamamen dönüyor, yüzünden yavaşça huzursuzluk geçiyor. Kaito: “...Ona tek kelime etmedim.”
Sayfa 3
İki sakin panel. Panel 1: Arkadan görülen Kaito, güney cephesindeki camın önünde durmuş, adamın gittiği şimdi boş olan ıslak sokağa bakıyor; silik yansıması camda asılı kalıyor. Rin (panel dışında): “Ee?” Panel 2: Kaito'nın göğsündeki KAITO etiketiyle birlikte yorgun, ifadesiz yüzünün yakın planı. Sorunu gayet açık biçimde dile getiriyor. Kaito: “Altı yıldır görüp hiç tanışmadığım bir adama nasıl günaydın denir?”