Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku
Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap
Kal bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.
Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.
Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.
Gece üç. Yağmur, Dead Hours dükkânını döverken orta boy, tüylü gri bir köpek sürgülü kapıların önündeki ıslak kaldırımda dimdik oturmuş, içeri bakıyor; sırılsıklam oluyor ama hiçbir yere gitmiyor. Kaito, nöbeti başındayken canlı bir şeyi yağmurda dışarıda bırakmaya fiziksel olarak dayanamıyor; vardiyası bitmeden köpeği içeri sokmak için sessiz bir savaşa girişiyor ama başaramıyor: tasması yok, künyesi yok, mama yemiyor, eşiği geçmiyor ve kapılardan gözünü ayırmıyor. Daha ikinci sayfada asıl soru ortaya çıkıyor: Bu kimin köpeği ve kimi bekliyor? Çünkü sığınmayı da mamayı da reddeden bir köpek kaybolmuş değil, birini bekliyordur — Kaito ise camın hemen öte yanında biri olabileceği ve elinden hiçbir şey gelmemesi fikrine dayanamıyor. Bütün gece açık kapının eşiğinde çömelip elini uzatıyor ve aynı donuk sözleri mırıldanıyor: “...hadi.” Köpekse yalnızca ona bakıp bekliyor. Gece müdavimleri sırayla, birbiriyle açıkça çelişen ve doğrulanamayan hükümler veriyor: Eşofmanlı müdavim, köpeğin balıkçının köpeği olduğunu ve yıllardır uğradığını söylüyor; sarhoş bir maaşlı çalışan, geçen kış kaçan eski komşusunun köpeği olduğuna yemin edip köpeğin karşılık vermediği bir isimle sesleniyor; neşeli bir koşucu ise köpeğin kimsenin olmadığını, köpeklerin öylece bir yerlere oturduğunu, bunun bir anlamı olmadığını ve sıkılınca çekip gideceğini iddia ediyor. Kaito raftan mama alıp önüne koyuyor, köpek umursamıyor; kendisi yağmurun altına çıkıp boynunu kontrol ediyor, tasma da künye de yok, hiçbir şeyi doğrulayacak iz yok. Kapının hemen içinde kuru ve sıcak bir yer hazırlayıp köpeği sıkıştırmamak için geriye çekiliyor, ama köpek yine de bekliyor. Rin bütün nöbeti “Bekleyen Köpek” başlığıyla canlı yayınlıyor. Gecenin ilerleyen saatlerinde bir anlığına içtenleşiyor: Kaito, dışarıdaki bir şey içeri girmedi diye gecesini feda edecek yaşayan tek kişi; belki köpek içeri alınmayı beklemiyor, yalnızca bekliyordur ve beklemek kaybolmakla aynı şey değildir. Sonra telefonu yeniden kaldırıyor. Şafak sökmeye yaklaşırken bitkin ve yenilmiş Kaito sonunda uğraşmayı bırakıyor, taburesine oturuyor, ellerini camdan çekiyor ve bakmayı kesiyor — köpek tam o anda ayağa kalkıyor; tekrar eden hareket tersine dönüyor: kalkıyor, ama Kaito’ya gelmiyor. Başını çevirip kaldırım boyunca ilk gri ışığa, gözle görülemeyecek kadar uzakta bir şeye bakıyor ve şafağa doğru kararlı adımlarla uzaklaşıyor; Kaito’nun hiç görmediği ve göremeyeceği şeyi beklemek üzere çekip gidiyor. Onu içeri alması Kaito’ya düşen bir şey değildi. Rin yayından bir yorumu okuyor: Köpek her gece aynı saatte tam bu köşeye geliyor ve şafakta gidiyor; kimin için beklediğini kimse bilmiyor. Böylece gizem çözülmek yerine olduğu yerde bırakılıyor. Kaito doğru teşhisi koyuyor: Köpek hiç kaybolmamıştı; gerisini bilmiyor. “Bekleyen Köpek” dört yüz bin izleyiciye ulaşıyor. Son sayfa, birinci sayfanın dükkâna aynı açıdan bakan görüntüsünü düz, gri şafak ışığında yineliyor: Islak kaldırım boş; köpeğin bütün gece kıvrılıp oturduğu yerde tek bir kuru leke var, yağmur yeniden ıslatmaya başladıkça kenarları koyulaşıyor. Rin telefonu kaldırmış, köpeğin durduğu boş yeri çekiyor. “Yarın aynı saatte,” diyor. Bir sonraki hikâye akışına tohum eken, yeni ve tekrar karşımıza çıkacak bir karakteri — bekleyen köpeği ve onun beklediği bilinmeyen kişiyi — tanıtan bağımsız bir ara bölüm.
Sayfa 1
Gece, Dead Hours marketini yağmurla parlayan boş bir yolun karşısından gösteren geniş bir kuruluş planı. Market, köşede ışıklı bir cam kutu; içeride, tezgâhın arkasında ufacık görünen Kaito ile Rin gece vardiyasında çalışıyor. Sürgülü kapıların tam önündeki beton kaldırımda orta boy, tüylü gri bir köpek dimdik oturmuş, sırtı bize dönük, kapılara bakıyor; üzerine yağmur yağıyor. Diyalog yok.
Sayfa 2
Panel 1: Tezgâhın arkasında Kaito, yaptığı işi yarıda bırakıp güneye, yağmur izleriyle kaplı cam kapıların ardından kaldırımda içeriye bakan tüylü gri köpeğe dik dik bakıyor. KAITO: “Açıldığımızdan beri orada.” Panel 2: Rin taburesinde oturuyor, tek kulağında kulaklık var ve mat siyah telefonundan başını kaldırmıyor. RIN: “Köpek işte. Dışarı çıkabilir.” Panel 3: Camın yanındaki Kaito’nun donuk yüzüne yakın plan; arkasında köpeğin küçük, karanlık silueti. KAITO: “Yağmurdan korunmuyor. Gitmiyor. Kapıya bakıyor.” KAITO: “Birini bekliyor.”
Sayfa 3
Panel 1: Sürgülü kapılar açılmış. Kaito, giriş paspasının üzerinde, eşiğin hemen içinde çömelmiş; bir elini yağmurun altındaki köpeğe uzatıyor. KAITO: “Buraya gel. Yağmurdan kurtul.” Panel 2: Dışarıdan, köpeğin arkasından bakış: Islak kaldırımda dimdik oturuyor ve ışıklı kapı eşiğinde çerçevelenen çömelmiş görevliye bakıyor. Kımıldamıyor. (Diyalog yok.) Panel 3: Tekrar eden görüntü — Kaito açık kapıda çömelmiş, eli hâlâ uzanmış; koluna yağmur damlıyor, bakışları donuk. Köpek parmaklarının ötesinde kımıldamadan duruyor. KAITO: “...hadi.”