Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku
Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap
Deneme bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.
Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.
Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.
Saat gece 3, yağmur ölü saatler dükkânının camlarına vuruyor. Merkez, Rin toplantılarına gidebilsin diye vardiyalarını devralacak deneme memuru Toma’yı gönderiyor — kısa saçlı, aynı çizgili önlüğü giyen, üzerinde TOMA yazan yaka kartıyla sürekli neşeli. Rin kapüşonlusunu geçirip bunun bir iş olduğunu söylüyor ve Kaito’nun aklından çıkaramadığı soruyu geride bırakarak yağmurun içine çıkıyor: Onun yerine başkası geçebilir mi? Toma hızlı, yorulmak bilmez ve kusursuz — rafları düzeltip ürünleri öne çekiyor, kasadaki parayı iki kez sayıyor, odeni tamamlıyor, Kaito’nun bir yıldır el atmayı düşündüğü koli rafını tamir ediyor ve Kaito’ya sormadan kahve getiriyor. Kaito onda kusur bulamıyor ama ona katlanamıyor da. Gece boyu Kaito, Rin’e bir şey söylemek için boş tabureye yarım yamalak dönüp duruyor; her seferinde, işe yarar hâle gelmekte çoktan üç adım önde olan Toma önce cevap veriyor ve Kaito yine aynı donuk sesle mırıldanıyor: “...Peki. Sağ ol.” Gece müdavimlerinden oluşan bir geçit, birinin yerine başkasının geçip geçemeyeceğine dair birbiriyle çelişen, doğrulanamaz hükümler sunuyor: Eşofmanlı müdavime göre herkesin yeri doldurulabilir, iş dediğin yalnızca bir koltuktur; sarhoş bir maaşlı çalışan, kendi masasında iki kez başkasının yerine konduğunu, kimsenin fark etmediğini — en çok da kendisinin — yemin ederek anlatıyor; neşeli bir koşucuysa bir insanın yerini asla kimsenin alamayacağını, yalnızca pozisyonun doldurulabileceğini söylüyor. Kaito’nun düşünceleri içinden çıkılmaz hâle geliyor — o koltuk dolduysa, hem de daha iyisiyle, neyi koruyordu; Rin yalnızca o koltuktan ibaretse, onun için ne anlamı vardı? Şafak yaklaşırken tekrar eden sahne tersine dönüyor: Toma, gecenin ilk kez içtenlikle, doğru yapmaya çalıştığı için neyi yanlış yaptığını sessizce Kaito’ya soruyor. Yalan söyleyemeyen Kaito “Hiçbir şeyi,” diye cevap vermek zorunda kalıyor ve bunu gerçekten kastediyor. Soru, mümkün olan en kötü biçimde çözüme kavuşuyor: İşleyiş açısından Rin’in yerini tamamen doldurmak mümkün; ama Kaito’nın korktuğu şey hiçbir zaman bu değildi ve artık bunu biliyor. Toma, “...Peki! Sağ ol!” diye ışıldıyor — tekrarlanan söz bu kez ona geçiyor; neşeli tınısı bir hüküm gibi çınlıyor. Şafakta Rin sürgülü kapılardan geri dönüyor; Toma düzeltilecek hiçbir şey olmadığını söylüyor, çantasını omzuna atıp her zamanki neşesiyle gidiyor. Rin taburesine oturup onun kendisinden daha iyi olduğunu dümdüz bir sesle söylüyor ve — o donukluğun altından bir anlığına belli belirsiz — Kaito’nun onun yokluğunu fark edip etmediğini soruyor. Kaito dürüstçe fark ettiğini söylüyor. Rin telefonunu kaldırıp onu çekiyor. Son sayfada, düz gri şafak ışığında, ilk sayfayla aynı kamera açısı: Toma gitmiş, Rin telefonu havada taburesinde oturuyor ve Kaito sonunda ona bir şey söylemek için dönüyor — bu kez cevap verecek biri orada. Kaito yalnızca adını söylüyor; Rin “Ne?” diyor; Kaito da “Bir şey yok,” diyor — Toma’ya söylediği aynı sözcük, bu kez her şeyin zıddı anlamında. Koltuk hiçbir zaman işin kendisi değildi. Mesele, o koltukta kimin oturduğuydu.
Sayfa 1
Saat gece 3’te, ıslak ve boş sokaktan boydan boya camlı vitrinin ardından görünen 24 saat açık marketin geniş bir genel planı. Batı tezgâhının arkasında Kaito duruyor. Rin, telefonunu elinde tutup gitmek için taburesinde kapüşonunu geçiriyor. Sürgülü kapıların hemen içinde, aynı çizgili mağaza önlüğünü giymiş, yüzü ışıl ışıl genç bir memur olan Toma duruyor; kolunu selam vermek için kaldırmış. Toma: "Gece vardiyası! Göreve hazırım!" Rin: "Benim yerime o bakacak."
Sayfa 2
Dört kare. İlkinde Rin tezgâhta kapüşonlusunun fermuarını çekiyor; telefonu sol elinde, Kaito ise onu izliyor. Kaito: "Ne kadar süreliğine?" Rin: "Birkaç gece. Toplantılarım var." İkinci karede Toma çoktan kasanın arkasına geçmiş, yazıcıyı düzeltirken ışıl ışıl gülümsüyor. Toma: "Bende! Her şey bende!" Üçüncü karede Kaito Rin’e dönüyor; ikisinin yakın planı. Kaito: "...Seni öylece değiştirebilirler mi?" Rin: "Bu bir iş, Kaito." Dördüncü karede Rin’in sırtı bize dönük; sürgülü kapılardan yağmurun içine yürüyüşünü geniş planda görüyoruz. Kaito, kendi kendine: "...Öyle mi peki."
Sayfa 3
Üç kare. İlkinde Toma kolları ürünle dolu hâlde reyonda hızla ilerliyor ve rafları muntazam biçimde düzeltiyor. Toma: "Raflar tamam! İki soğuk reyon da!" İkinci karede Toma paslanmaz çelik tezgâhı seri ve düzenli hareketlerle siliyor; Kaito çıplak bileğine göz atıyor. Kaito, içinden: "...Bu benim bir saatimi almıştı." Üçüncü kare sessiz: Kaito tertemiz tezgâha boş gözlerle bakıyor, şakağında tek bir ter damlası; Toma arka planda çoktan başka bir işle meşgul.