Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku
Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap
Uzun Yoldan Dolaşmak bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.
Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.
Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.
03.12, ölü saatler dükkânına yağmur yağıyor. Küçük saatlerde çalışmayı meslek edinmiş gece otobüsü şoförü Amano Yuki — Kaito’nun ise bu saatlerde yaşaması tamamen tesadüf — boş otobüsünü kaldırıma çekip denteli çelik termosuyla içeri giriyor ve Kaito’ya bir teklif sunuyor: Boş otobüs, uzun rota, bir saat; ikisi gece hattında baş başa. Tek yapması gereken kasanın başından ayrılmak — altı yıldır bir kez bile terk etmediği görev yerinden. Kaito teklifi, çürütülmesi gereken bir imkânsızlık gibi ele alıyor; insanın görev yerini terk etmesine izin olup olmadığını düşünüp duruyor. Rin neşeyle onun yerine bakabileceğini söylüyor — sonra da gidememesi için usulca her türlü bahaneyi yaratıyor: teslimat gelecek, yerleri silmek lazım, kasadaki parayı saymak lazım. Kaito üç kez montuna uzanıyor ve üçünde de aynı donuk bakışla elini geri çekiyor: “...Gidemem.” Müdavimler, kimsenin doğrulayamayacağı hükümler veriyor: Eşofmanlı müdavim, görev yerini terk eden adamın orada bir daha asla eskisi gibi duramayacağını söylüyor; sarhoş maaşlı, dükkânın kendi kendini soyacağını iddia ediyor; neşeli koşucuysa herkesin kendi döngüsü bitmeden gece otobüsüne bir kez binmesi gerektiğinde ısrar ediyor. Yuki’nin kısa molasının sonlarına doğru Kaito sonunda karar veriyor — montunu giyiyor, sakin sakin kapıya yürüyor; bu kez o tanıdık tereddüt döngüsü tersine dönüyor. Hilesi tükenen Rin sabotajı bırakıp ona gerçeği olduğu gibi söylüyor: Giderse burada kalan tek kişi kendisi olacak; mesele bundan ibaret. Kaito montunu yeniden askıya asıyor ve kalıyor. Otobüs kaldırımdan boş halde ayrılıyor; her zamanki gibi soğukkanlı olan Yuki, geceyi bir bakışta anlayıp rotasını tek başına sürüyor. Rin istediğini aynen elde ediyor ve kazandığına üzülüyor; tek söyleyebildiği, ölü saatlerde geriye kalan son kişi olmak istemediği. Kaito, zaten sahip olduğu kasanın başında kalıyor ve başka hiçbir şey elde edemiyor. Şafak, tertemiz dükkânı gecenin başındaki gibi dolduruyor; otobüsün durduğu kaldırım artık bomboş.
Sayfa 1
Sabaha karşı üçte, 24 saat açık boş marketin karşısından geniş bir tanıtım planı. Uzun ön camdan yağmur süzülüyor; dışarıdaki ıslak sokak karanlık ve bomboş — henüz kaldırımda otobüs yok. Kasanın arkasında KAITO duruyor; kamburu çıkmış, yorgun, iki eli tezgâha düz basılı, yaka kartında KAITO yazıyor. Tezgâhın ucunda RIN raflara yaslanmış, bir kulağında kulaklık, elinde telefon; yaka kartında RIN yazıyor. Tavandaki floresanlar vızıldıyor, soğutucular parlıyor. KAITO: ...Bir sakin gece daha.
Sayfa 2
Üç panel. İlkinde yağmur çizgileriyle kaplı camın ardından, üzerinde boş bir hat göstergesi bulunan büyük, sade, tek katlı bir gece otobüsü kaldırıma yanaşıp duruyor; içi karanlık ve boş. İçeride Kaito tezgahtan başını kaldırıp bakıyor. KAITO: ...03.12. Cam kapı açılıyor ve YUKI içeri giriyor — otuzlarında, gece otobüsü şoförü. Kolları dirseklerine kadar sıvanmış koyu lacivert üniforma ceketi, altında açık renk bir gömlek var; kısa siyah saçları iki kulağının arkasına sıkıştırılmış. Bir elinde ezilmiş çelik termos, göğüs cebinde beyaz şoför eldivenleri, boynunda bir kordona bağlı küçük bir düdük var. Yorgun gözlerinin altında hafif gölgeler; omuzlarında yağmur damlaları. YUKI: Bu gece otobüs boş. Tezgâha termosunu bırakıp başıyla camın ötesindeki otobüsü işaret ediyor. YUKI: Bir tur. Uzun yoldan. Belki bir saat. YUKI: Benimle gel.
Sayfa 3
Dört panel. Kaito’nun yakından görünüşü; ifadesi donuk ama afallamış, gözleri ellerinin altındaki tezgâha kayıyor. KAITO: Kasadan ayrılmak. Kaito’nun gözünden boş dükkân — sessiz reyonlar, parlayan soğutucular, kasa; iki eli tezgâha düz basılı. KAITO: Hiç ayrılmadım. Bir kez bile. Fizik yasasını açıklıyormuş gibi ciddi bir ifadeyle bir parmağını kaldırıyor; Rin izlemek için telefonunu biraz indiriyor. KAITO: Altı yıl. KAITO: İnsan öylece... terk edemez. Yuki termosunun kapağını açıyor, hiç etkilenmiş görünmeden tezgâha yaslanıyor. YUKI: Alt tarafı bir sandalye ve kasa. Deniz feneri değil.