Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku
Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap
Sepet bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.
Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.
Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.
Gece 3. Yağmur, gece saatlerinde açık olan marketin camlarına vuruyor. Telaşlı bir müşteri el sepetini dolduruyor, tam kasaya geldiklerinde gelen bir telefonla kendini yağmura atıyor — topladığı ürünlerle dolu sepeti ödenmemiş ve sahipsiz bırakıyor; kapının yanında şeffaf bir şemsiye de kalıyor. Kaito, ancak onun başına gelebilecek bir çıkmazda kalıyor: Ürünler raftan alınmış ama satılmamış — rafla satış arasında donup kalmış bir alışveriş; hiçbir yere ait değil. Sahibi dönebilir diye ürünleri rafa koyamıyor, ödeyecek kimse olmadığı için kasadan geçiremiyor, kasasında da yarım kalmış bir işlem bırakmaya dayanamıyor. Bu yüzden sepete sessiz bir savaş ilan ediyor ve şafak sökmeden bu işi çözüme kavuşturmaya karar veriyor; bir şeyin ne zaman mal olmaktan çıkıp birine ait hâle geldiği üzerine gece boyu kafa yoruyor. Gece boyunca sürgülü kapılar her açıldığında Kaito sepeti kaldırıyor, içten içe birinin gelmesini umuyor — ama karar veremeyip donakalıyor ve aynı ifadesiz tavırla sepeti yerine bırakırken “...Henüz değil,” diye mırıldanıyor. Gece vardiyasının müdavimleri sırayla, doğruluğu kanıtlanamayacak hükümler veriyor: Eşofmanlı müdavim “Götür rafa koy işte,” diyor; sarhoş bir beyaz yakalı, bulanındır deyip sepeti almaya kalkıyor; neşeli bir koşucu da “Kendin al işte,” diye akıl veriyor. Kaito işi büyütüyor — sepeti poşetliyor, kayda geçirmeye çalışıyor, merkez ofisin bekleme hattında bekliyor — Rin ise sessizce tüm nöbeti “Bir Adam Sepeti Koruyor” başlığıyla canlı yayınlıyor. Bir anlığına, yabancının yarım kalmış alışverişini gerçekten önemliymiş gibi koruyacak dünyadaki tek kişinin Kaito olduğu konusunda samimileşiyor; sonra telefonunu yeniden kaldırıyor. Şafak yaklaşırken, bu belirsizliğe daha fazla dayanamayan Kaito sonunda kendi cüzdanından tüm sepeti satın alıyor ve işlemi kapatıyor — tekrar eden “...Henüz değil” anı dingin, zafer dolu bir “...Tamamdır”a dönüşüyor. Parasını ödediği an kapılar açılıyor ve gerçek sahibi telaşla içeri koşuyor — Kaito’nun altı saatlik nöbeti yüzünden değil, Rin’in viral paylaşımını gördüğü için dönmüş. Yalnızca geri almak için geldiği şemsiyeyi kapıyor, sepeti tamamen geri çeviriyor (“Yok, kalsın, hepsine ihtiyacım yok”), Rin’e teşekkür ediyor ve çıkmadan önce tek bir kahve alıyor. Kaito, hiç istemediği bir yabancının gelişigüzel alışverişini satın almış hâlde kalıyor; Rin poşetten en güzel ürünü alıp götürüyor. “Bir Adam Sepeti Koruyor — altı saat” dört yüz bin izlenmeye ulaşıyor; Kaito’ya hiçbir şey kalmıyor. Şafak ışığı, gece başladığındaki gibi pırıl pırıl marketi dolduruyor — ve henüz yeni silinmiş kasanın üzerinde, terk edilmiş yeni bir sepet çoktan duruyor; Rin’in telefonu çoktan kalkmış, yayın çoktan başlamış.
Sayfa 1
Saat gece 3. Marketin koridorlarına doğru uzanan geniş açılı bir görüntü. Raflarda ambalajları boş bırakılmış ürünler sıralı, soğutucular ışıl ışıl ve yağmur cam kapılardan süzülerek boş sokağa akıyor. Ön kasanın arkasında Kaito duruyor (dağınık siyah saçlı, yorgun gözlü, koyu çizgili önlüklü, isimliğinde KAITO yazıyor); Rin (kısa açık renk saçlı, önlüğünün altında kapüşonlu üstü, tek kulaklığı takılı, elinde telefonu, isimliğinde RIN yazıyor) yanında bir taburede oturmuş telefonuna bakıyor. Kasa boş. Kaito: "Gece üç. Nihayet sakin."
Sayfa 2
Panel 1: Üstü başı ıslak, telaşlı bir müşteri, boş bırakılmış ambalajlarla dolu plastik el sepetini kasaya koyuyor. Şeffaf bir şemsiye kasanın kenarına takılmış. Kaito kasaya uzanıyor. Müşteri: "Şunları alacağım, lütfen—" Panel 2: Müşterinin montunun cebindeki telefon çalmaya başlıyor; Kaito'nun eli havada kalırken adamın yüzü telaşla telefona dönüyor. Müşteri: "—Ne— şimdi mi?! Gitmem lazım!" Panel 3: Müşteri, dolu sepeti ve şemsiyeyi geride bırakıp sürgülü kapılardan yağmura fırlıyor. Kaito tezgâhın üzerinden uzanıp arkasından elini uzatıyor. Kaito: "Beyefendi— sepetiniz—"
Sayfa 3
Panel 1: Kaito donakalmış, tezgâhtaki dolu sepete bakıyor; arkasındaki yağmurlu kapı boş. Kaito: "...Parasını ödemedi." Panel 2: Gergin bir hâlde sepetten rafları işaret ediyor. Kaito: "Raftan alınmış. Ama satılmamış." Kaito: "Yani... kimseye ait değil." Panel 3: Rin telefonunu kaldırıp kamerayı sepete ve Kaito'ya doğrultuyor; yüzünde hafif bir sırıtış var. Rin: "Ooo. Bir adam, bir sepete karşı. Yayındayım."