Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku
Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap
Ölü Saatler bölümünün 18 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.
Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.
Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.
Saat gece 3, ölü saatler dükkânında yağmur yağıyor. Kaito gece vardiyasında tek bir şey uğruna çalışıyor: ölü saatlerin kutsal, imkânsız sessizliği — kimsenin uğramadığı ve dükkânın nihayet kendisinin olduğu o tek zaman dilimi. Bu geceyse kimsenin açıklayamadığı bir sebeple ölü saatler ölmeyi reddediyor. Gece 3'ün acayip tipleri dükkâna aralıksız doluşuyor — sarhoş bir maaşlı, uykusuzluktan gözü dönmüş bir öğrenci, boş kutularla dolu şeffaf poşetini taşıyan eşofmanlı müdavim, yolunu kaybetmiş bir taksi şoförü, tam bir vardiyalık insan kalabalığı… Her biri Kaito'nun canının çektiği tek şeyi, on saniyelik kusursuz boşluğu elinden alıyor. Dükkân her nihayet boşaldığında Kaito sakinleşmek için gözlerini kapatıyor; elleri tezgâha düz basılı, yüzünde belli belirsiz, huzurlu bir gülümsemeyle. Tam o sırada sürgülü kapılar çınlıyor ve o an elinden uçup gidiyor — tekrar tekrar yaşanan, heves kırıcı aynı sahne. Müşterileri hızla geçiriyor, bu saatte bunca insanın nereden çıkabildiğini düşünüp duruyor ve sonunda Rin'e sessizliğin gecenin kendisine aitmiş gibi hissettiren tek bölümü olduğunu itiraf ediyor. Rin bir anlığına neredeyse içten bir hâle bürünüyor, sonra telefonunu yeniden kaldırıp tüm bunları “gelmiş geçmiş en kalabalık sessiz saat” diye canlı yayınlıyor. Şafak yaklaşırken kalabalık gerçekten seyrekleşiyor ve sonunda dükkân Kaito'nun hayal ettiği gibi sahiden sessiz ve boş kalıyor — ama altı saatlik koşuşturmanın tükettiği Kaito tezgâha yığılıp uyuyakalıyor; bütün gece koruduğu sessizliği kaçırıyor. Süregelen sahne tersine dönüyor: gözleri gerçekten kapalı, ama kendisi orada değil. Rin, huzurlu ve boş dükkânla uyuyan asık suratlı Kaito'yu sessizce çekiyor; hiçbir şeyin olmadığı yayını, hiçbir şey olmasını izlemeye gelen dört yüz bin kişiye ulaşıyor. Kaito'yaysa hiçbir şey kalmıyor — sessizlik bile. Şafak ışığı, gecenin başladığı gibi tertemiz dükkânı dolduruyor; Rin'in telefonu çoktan kalkmış, paylaşım çoktan yapılmış durumda. Ve sürgülü kapılar, son bir kez, sırf bizim için çınlıyor.
Sayfa 1
Gecenin köründe, 24 saat açık bir marketin içini gösteren tek geniş panel. Rafların ve ışıl ışıl dolapların üzerinde floresan lambalar vızıldıyor; karanlık pencerelerden yağmur süzülüyor, dışarıdaki sokak bomboş. Dağınık siyah saçlı, göz altları hafif mor, açık renk gömleğinin üzerine koyu renk dikey çizgili market önlüğü giymiş Kaito Mori, üzerinde KAITO yazan isimliğiyle kasanın arkasında tek başına duruyor. Omuzları rahat, yüzünde hafif bir memnuniyet var. KAITO: Gece üç. Gece üçte kimse gelmez.
Sayfa 2
Dört panel, sağdan sola okunur. 1. panel: Kaito boş rafları işaret ederek tezgâha yaslanmış, gözleri yarı kapalı, keyfi yerinde. Rin Takada — kısa, koyu dipli açık renk küt saçları, önlüğünün altında kapüşonlusu, bir kulağında kulaklık, elinde telefonu ve RIN yazılı isimliğiyle — yanı başına yaslanmış, hiç oralı değil. 2. panel: Rin telefonundan ifadesizce başını kaldırıyor; yüzünde küçücük, canı sıkılmış bir sırıtış var. 3. panel: Yakın çekimde Kaito gözlerini kapatıyor; yüzünde belli belirsiz, huzurlu bir gülümseme, iki eli de tezgâha düz basılı — tekrar eden duruşu. 4. panel: Sürgülü cam kapılar açılıyor; yağmurdan sırılsıklam olmuş, üstü başı buruşuk ve kravatı gevşemiş bir maaşlı sendeleyerek içeri giriyor. Kaito'nun gözleri birden açılıyor. KAITO: Bu saat, gece çalışmamın tek sebebi. Bir saat. Tam sessizlik. RIN: Boş bir oda için tuhaf biçimde şiirsel konuşuyorsun. KAITO: Boş değil. Huzurlu. Bak, hiçbir şey olmayacak— SFX: DİNG KAITO: ...
Sayfa 3
Üç panel, sağdan sola okunur. 1. panel: Sarhoş maaşlı, sendeleyerek üzerinde yazı olmayan tek bir kutuyu tezgâha koyuyor; Kaito ifadesizce kasadan geçiriyor. 2. panel: Maaşlı, sırtı dönük hâlde sürgülü kapılardan sendeleyerek çıkıyor; Kaito belli belirsiz bir rahatlamayla arkasından bakıyor. 3. panel: Dükkân yine boş. Kaito gözlerini kapatıyor, iki eli tezgâha düz basılı; yüzünde yine aynı huzurlu, belli belirsiz gülümseme. MAAŞLI: Şu kutulardan biiir tane. Siz... açıksınız, değil mi? Ha. KAITO: Hep açığız. Trajedisi de bu zaten. KAITO: Tamam. Şimdi. Sessizlik.
