Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku
Dead Hours okumaya devam etmek için giriş yap
Kaynağı bölümünün 17 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.
Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.
Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.
Gece 03.00, yağmur ölü saatler marketinin üzerine yağıyor. Kaito marketi pırıl pırıl edip ortalığı sakinliğe kavuşturmuşken reyonların arasına belli belirsiz, ekşi ve nereden geldiği anlaşılmayan bir koku yayılıyor. Kusursuz krallığındaki tek bir görünmez kusura bile tahammül edemeyen Kaito, sabah teslimatı gelmeden bir şeylerin çürüdüğünden emin oluyor ve kokuya savaş açıp kaynağını aramaya koyuluyor. İşin tuhafı, koku gerçek ama kimse nerede olduğu konusunda anlaşamıyor. Eşofmanlı müdavim tek bir şey koklayamıyor; yorgun bir beyaz yakalı bir şeylerin öldüğüne yemin ediyor; neşeli bir koşucuysa havanın mis gibi olduğunu söylüyor — bu üç hükmün üçü birden doğru olamaz. Kaito, marketin her köşesini elleri dizleri üzerinde arıyor: çöpü, gideri, soğutucunun havalandırmasını, tezgâhın altını... Her umut veren iz, burnu yere yapışmış hâlde donup “...Burada daha güçlü,” diye mırıldandığı aynı ifadesiz ana çıkıyor; ama her seferinde yanılıyor. Rin, bütün bu çöküşü sessizce “Bu Koku da Ne?” başlığıyla canlı yayınlıyor. Kaito’nun bu işi gerçekten kafasına taktığını fark edip bir anlığına neredeyse içten bir hâle geliyor — sonra telefonu yeniden kaldırıyor. Şafak yaklaşırken bitap düşen Kaito sonunda pes edip Rin’in yanındaki tabureye çöküyor — tam da o anda burnu son bir kez seğiriyor ve tekrar eden sahne tersine dönüyor: koku tam da orada, burnunun dibinde. Rin, vardiyanın başından beri tezgâhın üzerinde açık duran, yarısı yenmiş sade folyo atıştırmalık poşetini kaldırıyor — saatler önce kamera karşısında açtığı, kokusuyla ünlü bir atıştırmalık. Kaynak en başından beri oradaymış; bütün gece Kaito’dan bir kol boyu uzakta. Altı saatlik arayışı yalnızca Rin’in yayınını beslemiş. Rin ona son cipsi uzatıyor; gecesini mahveden şeyi yemeyi reddeden Kaito’ya kalınca, cipsi kendi yiyor. “Bu Koku da Ne — altı saat” yayını dört yüz bin izleyiciye ulaşıyor. Kaito’ya hiçbir şey kalmıyor. Şafak ışığı, gece başladığındaki gibi pırıl pırıl marketi dolduruyor — Rin ise daha da keskin kokulu yeni bir poşet açıyor ve Kaito’nun burnu bir kez daha seğiriyor; sahne kesiliyor.
Sayfa 1
Gecenin ilerleyen saatlerinde, pırıl pırıl 24 saat açık bir marketin içini gösteren geniş bir açılış planı. Yağmur karanlık pencerelerden süzülüyor; dışarıdaki ıslak, boş sokak ışıldıyor. Kasiyer tezgâhının arkasında Kaito — dağınık siyah saçlı, yorgun gözlü, çizgili market önlüklü, isimliğinde KAITO yazıyor — gerinirken esniyor ve zaten tertemiz olan tezgâhı bir bezle siliyor. Yakınlarda Rin — kısa, açık renk küt saçlı, önlüğünün altında kapüşonlu üst giymiş, tek kulağında kulaklık, isimliğinde RIN yazıyor — taburede oturmuş telefonuna bakıyor. Kaito (içinden): Market temiz. Sokak sessiz. Düzeltecek bir şey kalmadı.
Sayfa 2
Üç panel. İlkinde Rin’in elleri, tek kulağında kulaklık varken tezgâhta etiketsiz, sade bir folyo atıştırmalık poşetini sessizce açıyor. Sonra tezgâhın arkasındaki Kaito, bezini unutmuş, burnunun bir deliği seğirirken kaşlarını çatıp yukarı bakıyor. Son olarak Rin, telefonu elinden bırakmadan boş folyo poşetini tezgâhın altına indiriyor; göz kapakları düşük, hiç oralı değil. Rin: Yeni çeşidi. Yayın için. Kaito: ...Şunu kokluyor musun? Rin: Neyi koklayayım?
Sayfa 3
İki panel. İlkinde Kaito dimdik ayakta; elindeki bezi unutmuş, burnunu kaldırıp havayı koklarken yorgun gözleri kısılıyor. Ardından geniş bir ikili planda, Rin taburesinde telefonunu kaldırmış hâlde onu umursamazken Kaito kokuyu takip etmek için başını yavaşça çeviriyor. Kaito: Şu. Şu ekşi... şey. Kaito: ...Yine geldi. Rin: enerji şahane
