Sayfalar çizildiği gibi, İngilizce gösteriliyor. Bu bölümün çevrilmiş metin sürümü sayfaların altında. Metin sürümünü oku
The True Shape of the Land okumaya devam etmek için giriş yap
On İki Bin Tanık bölümünün 12 sayfasından 3 tanesini okudun. Gerisini okumak için giriş yap — ya da bir an süren ve sitedeki diğer tüm ücretsiz bölümleri de açan ücretsiz bir Inkroost hesabı oluştur.
Katılmak ücretsiz. Seni doğrudan bu sayfaya geri getireceğiz.
Metin Sürümü Bu bölüme yazılı bir eşlikçi — erişilebilirlik, ekran okuyucular ve arama için.
Ninefold’da dokuz gün geçti ve şehir bir kez bile yerinden kıpırdamadı. Merel, önce aklını kaçırmamak için ölçmeye başlıyor ve kayan sayılardan daha beter bir şey buluyor: birbiriyle uyuşan sayılar. Alet edevatını kendi imkânlarıyla hazırlıyor, aynı sokakta itiraf edene kadar volta atıyor ve bu kusursuzluğu son evlere kadar izliyor; orada birden kesiliyor ve ötesindeki toprak tek bir biçime bürünmeyi reddediyor. Adai, adını koyamadığı bir huzursuzlukla çalışmaları izliyor; onun çırağı Brisk ise hiçbir Orranlı’nın sormaya ihtiyaç duymadığı bir soruyu soruyor. Merel, kandil ışığında bir semti sokak sokak çiziyor: dünya tarihindeki ilk haritayı. Bu harita, şehrin neden yerinden kıpırdamadığını açıklıyor. Sonra Brisk onu alıp sabahın ışığında dışarı çıkarıyor ve Merel’e insanlara gösterip gösteremeyeceğini soruyor.
Sayfa 1
Tek bir tam sayfa görüntüsü. Ninefold liman şehri, yüksek taş bir terastan görülüyor: binlerce kiremitli çatı, kat kat yamaçlardan geniş, açık renkli ve demirli gemilerle dolu bir limana doğru iniyor; uzaktaki burunlar, ince ve yüksek beyaz bir göğün altında pusların içinde silikleşiyor. Zeytin grisi saha ceketi ve ağır çizmeleriyle Merel Vosberg, sol altta taş korkulukta bir elinde açık defteriyle duran küçücük bir figür. MEREL (içinden): Dokuzuncu gün. Şehir yerinden kıpırdamadı.
Sayfa 2
1. panel. Ninefold’un kalabalık pazar sokağı: ortasından taş döşeli bir şerit geçen toprak yol, tenteler, erzak kasaları ve koşturup duran kent sakinleri. Merel, sayarak ve topuktan buruna adımlar atarak kalabalığın içinden dümdüz ilerliyor; bir elinde defteri var, etrafından yol açan insanları umursamıyor. Adai solda, uzun, açık renkli bastonuna yaslanmış; yüzü Merel’in adımlarının sesine dönük. ADAI: Bu sokakta dört kez yürüdün. 2. panel. Daha yakından. Merel, defterinden başını kaldırmadan, kalemi oynarken Adai’nin yanından geçiyor. Adai’nin ifadesi değişmiyor; başı hafifçe yana eğik, dinliyor. MEREL: Beş. MEREL (içinden): Ve her seferinde aynı sokaktı.
Sayfa 3
1. panel. Ninefold’da bir ara sokak. Merel ahşap bir sandığın başında çömelmiş; kendi yaptığı ölçüm aletlerini diziyor: ipte taş bir çekül, ilmek ilmek sarılmış uzun bir düğümlü ölçü ipi, ödünç alınmış ahşap bir marangoz gönyesi, düz ve kabuğu soyulmuş bir çubuk. Yanlarında defteri duruyor. Modern saha ceketi ve çizmeleri sanayi öncesi dönemi andıran sokakta yadırganıyor. Bir tezgâh sahibi yukarıdaki pencereden dışarı uzanmış, şaşkın şaşkın bakıyor. 2. panel. Sırtında gereğinden büyük bir seyahat yükü taşıyan, sıska on altı yaşındaki Brisk, Merel’in omzunun üzerinden fazlasıyla yakından eğilmiş; ağzı açık, düğümlü ipe bakıyor. Adai arkasında duruyor, bastonunu yere dikmiş, yüzü kıza dönük. ADAI: Brisk. Hanıma biraz alan bırak. BRISK: Bir şey yapıyor.
